Ο ορυκτός πλούτος "μένει" Ελλάδα

Η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου ή ποιο σωστά των ορυκτών πρώτων υλών δεν χαρακτηρίζεται από τις ίδιες προϋποθέσεις, δεν προσφέρει παρόμοιες ευκαιρίες, ούτε προσεγγίζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα σημεία του πλανήτη και όλες τις "γωνιές" της Ευρώπης. Κοινός ζητούμενο βέβαια η εφαρμογή βέλτιστων αλλά και βιώσιμων τεχνολογιών παραγωγής που ισορροπούν στο περιβάλλον, είναι αποδεκτές από την κοινωνία και αντέχουν στον οικονομικό ανταγωνισμό. Και βέβαια το μεγάλο πρόβλημα, προς πείσμα κάποιων που ισχυρίζονται το αντίθετο, δεν βρίσκεται στα περιβαλλοντικά ούτε στα κοινωνικά θέματα, αλλά κυρίως στο κόστος και την δυνατότητα καθετοποιημένης παραγωγής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ολοκληρωμένος παραγωγικός κύκλος κοιτασματολογικής έρευνας, εξόρυξης, εμπλουτισμού, μεταλλουργίας και τελικής χρήσης του νικελίου στην Φινλανδία. Το φτωχό κατά γενική ομολογία κοίτασμα νικελίου της Talvivaara στην ανατολική Φινλανδία στηρίζει μια εντυπωσιακή βιομηχανική αλυσίδα προϊόντων που μεγιστοποιούν το οικονομικό και κοινωνικό όφελος. Συγκεκριμένα από εμπλουτισμένο μετάλλευμα και μεταλλικό νικέλιο η Outokumpu παράγει στη βόρεια Φινλανδία το διάσημο ανοξείδωτο και κράματα χάλυβα, η Norilsk στη δυτική Φινλανδία προσθέτει αξία με νέους τύπους προϊόντων νικελίου και ο όμιλος Fiskars στη νότιο Φινλανδία κατασκευάζει τα φημισμένα οικιακά σκεύη και εργαλεία. Ένας γεωγραφικός κύκλος που ταυτίζεται απόλυτα με τον κύκλο ζωής του νικελίου (nickel life cycle). Πλήρης αξιοποίηση, καθετοποιημένη παραγωγή, μέγιστο δημόσιο-οικονομικό όφελος για την χώρα. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά ή καλύτερα στερούνται σχεδίου, στρατηγικής και στόχων. Χαραμίζεται παραγωγικό χρήμα και διαφεύγει οικονομικό κέρδος, αφού στην παρούσα φάση μοναδική επιχειρησιακή λειτουργία και αποτέλεσμα είναι τα αναμφισβήτητα πλούσια ελληνικά κοιτάσματα μόλυβδου, ψευδαργύρου, αργύρου, χρυσού, νικελίου, απλά να γίνουν ακόμη πλουσιότερα. Δηλαδή, "κατ' υπερβολή" μια τρύπα στο νερό, αφού το μεγαλύτερο κέρδος στην οικονομική αλυσίδα της μεταλλευτικής παραγωγής βρίσκεται σε εκείνους που εμπορεύονται τα τελικά μεταλλικά προϊόντα, και στους οποίους δυστυχώς δεν ανήκει σήμερα η Ελλάδα. Κάνουν δηλαδή οι Έλληνες όλη την δύσκολη δουλειά εξόρυξης και εμπλουτισμού εγχώριων κοιτασμάτων και σταματούν στη μεταλλουργία, εκεί ακριβώς που ξεκινά και υπάρχει η βασική προστιθέμενη αξία. Από τα μεγάλα και πλούσια κοιτάσματα της Χαλκιδικής στην Ολυμπιάδα, τη Πιάβιτσα και τις Σκουριές, της Θράκης, του Κιλκίς, η χώρα οφείλει να παράγει και να πουλάει μεταλλικά προϊόντα για να πετύχει ολοκληρωμένη αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου και να εισπράττει την υψηλότερη δυνατή μεταλλευτική αξία προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος. Το γεγονός αυτό μαζί με την ρεαλιστική προοπτική αύξησης των αποθεμάτων διασφαλίζουν την σταθερότητα της παραγωγής, και επεκτείνουν την χρονική διάρκεια οικονομικής βιωσιμότητας και υψηλής κερδοφορίας. Αυτό απαιτεί βέβαια μια άλλη στρατηγική αξιοποίησης πλουτοπαραγωγικών πηγών, μια διαφορετική μεταλλευτική πολιτική, ένα άλλο μοντέλο βιομηχανικής παραγωγής, όπου έχουν σίγουρα θέση τα βαθειά κοιτάσματα, η ανακύκλωση και η μεταλλουργία. Στην Ολυμπιάδα για παράδειγμα, το γνωστό μεγάλο κοίτασμα μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερο τόσο προς το βάθος όσο και πλευρικά, συνυπολογίζοντας στο μεταλλευτικό δυναμικό διπλανά πετρώματα που ήδη από προηγούμενες έρευνες προέκυπτε ότι και αυτά περιέχουν χρυσό. Η σημερινή εταιρία οφείλει όλα αυτά να τα βάλει σε μια σειρά, όχι μόνο σε θεωρητική βάση αλλά κυρίως στην πράξη. Να αποδείξει ότι διαθέτει τις απαραίτητες και απαιτούμενες γνώσεις για να εντοπίσει και αναδείξει το κοιτασματολογικό δυναμικό της περιοχής, και έχει τη τεχνολογική ετοιμότητα για να υλοποιήσει και να θέσει σε βιομηχανική λειτουργία την μεταλλευτική και μεταλλουργική παραγωγή. Χωρίς άλλες καθυστερήσεις, ενδοιασμούς και αναστολές. Να δείξει με άλλα λόγια ότι θέλει και μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη της χώρας. Αλλού το κάνουν ευκολότερα ή δυσκολότερα με φτωχά κοιτάσματα. Τα πλούσια της Ελλάδας παραμένουν σε "ρηχά" νερά, με το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής απόδοσης να προκύπτει προς το παρόν εκτός χώρας. 

Το μεταλλείο χρυσού στο Κίτιλε επιμένει Φινλανδικά

Το μεταλλείο χρυσού Κίτιλε (Kittilä) βρίσκεται στην Β. Φινλανδία σε απόσταση 900 χιλιομέτρων από το Ελσίνκι. Το μετάλλευμα εντοπίσθηκε το 1986 από κοιτασματολογικές έρευνες του εθνικού Γεωλογικού Ινστιτούτου της χώρας. Η εξόρυξη ξεκίνησε το 2008, ενώ το 2009 ήταν ο πρώτος χρόνος μεταλλουργικής παραγωγής χρυσού. Τα βεβαιωμένα αποθέματα ανέρχονται σε 157 τόνους χρυσού. Εξορύσσονται  περίπου 1.100.000 τόνοι μεταλλεύματος στη βάση αποκλειστικά υπόγειας εκμετάλλευσης. Η επιφανειακή δραστηριότητα ολοκληρώθηκε αφού  διήρκεσε μόνο τα 4 πρώτα χρόνια, όπως άλλωστε προβλέπονταν αρχικά. Με τους 4,8 τόνους το 2013 και 5,1 το 2014 παραμένει το μεγαλύτερο μεταλλείο παραγωγής χρυσού στην Ευρώπη, με την Ελλάδα να αποτελεί την μοναδική "εν δυνάμει" διεκδικήτρια της πρώτης θέσης από την Φινλανδία. Το μεταλλείο απασχολεί σήμερα 413 εργαζόμενους, το 55%  των οποίων προέρχεται από τον Δήμο  Κίτιλε  και 86% από την ευρύτερη περιοχή. Η μέση ηλικία είναι 39 χρονών και το 14,3% είναι γυναίκες. Επίσης απασχολούνται 200 επιπλέον άτομα με εργολαβική σχέση, ενώ κάθε καλοκαιρινή περίοδο 75-80 σπουδαστές κάνουν την πρακτική τους εξάσκηση. Η συντριπτική πλειοψηφία του επιστημονικού και εξειδικευμένου τεχνικού προσωπικού είναι Φινλανδοί, γεγονός που άλλωστε αποτελεί βασική προϋπόθεση για την πετυχημένη πορεία και εξέλιξη μιας "ξένης" μεταλλευτικής επένδυσης σε οποιδήποτε χώρα. Το απαραίτητο σε κάθε περίπτωση υψηλό επιστημονικό επίπεδο και επαγγελματική κατάρτιση δεν αρκούν και οφείλουν πάντοτε να συνοδεύονται από κεκτημένες γνώσεις  με την δυνατότητα δρομολόγησης ρεαλιστικών προσεγγίσεων και λήψης ορθολογιστικών αποφάσεων, που αφορούν κυρίως στην κοινωνική διάσταση του θέματος αλλά και άλλες ενδεχόμενα ενγενείς ιδιαιτερότητες και παραμέτρους, ώστε να αποφεύγονται τυχόν λάθος χειρισμοί και επώδυνα αποτελέσματα. Η μεθοδολογία που αξιολογεί εντελώς "τυφλά" το κοιτασματολογικό ενδιαφέρον μιας έκτασης πάνω σε ένα χάρτη μιας οποιασδήποτε χώρας, αποτελεί στρεβλή αντίληψη και πρακτική. Είναι σίγουρο και απόλυτα τεκμηριωμένο ότι στην περίπτωση των μεταλλευτικών επενδύσεων δεν μπορούν να ισχύσουν "παγκοσμιοποιημένα" εγχειρίδια και οδηγίες, που αγνοούν χαρακτηριστικά την σημασία και επίδραση της εθνικής διάστασης. Έχει λοιπόν αποφασιστική αξία για την έκβαση μιας μεταλλευτικής επένδυσης κατά πόσο  η περιοχή κοιτασματολογικού ενδιαφέροντος βρίσκεται στη Σουηδία. την Ελλάδα, την Τουρκία, ή τον Καναδά, καθώς και σε ποιο βαθμό μεταφέρονται ευθύνες, αρμοδιότητες και συγκεκριμένοι ρόλοι σε αντίστοιχους επιστήμονες των χωρών αυτών. Και βέβαια η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι το επενδυτικό κεφάλαιο μπορεί να είναι "ξένο" ή πολυεθνικό, η επιχειρησιακή όμως υλοποίηση του πρέπει να βρίσκεται κυρίως σε "εθνικά" χέρια. Η περίπτωση του μεταλλείου χρυσού Κίτιλε αποτελεί υποδειγματικό και ιδανικό μοντέλο μεταλλευτικής επένδυσης όπου οι καινοτόμες τεχνολογίες, οι σύγχρονες μέθοδοι παραγωγής, η υψηλή λειτουργική ποιότητα, η ασφαλής διαχείριση των αποβλήτων, η τήρηση αυστηρών περιβαλλοντικών όρων, και η πιστή εφαρμογή  κανόνων υγιεινής και ασφάλειας, συνδυάζονται με τον "εθνικό" σχεδιασμό και διοίκηση του έργου στο πλαίσιο μιας "πατριωτικής"  αξιοποίησης και εκμετάλλευσης του Φινλανδικού ορυκτού πλούτου. Με άλλα λόγια η επιχειρησιακή λειτουργία της παραγωγικής αλυσίδας (Κοιτασματολογική έρευνα, εξόρυξη, εργοστάσιο εμπλουτισμού, μεταλλουργία, διάθεση αποβλήτων) στο σύνολο της, σχεδιάζεται, καθοδηγείται και ελέγχεται από το επιστημονικό προσωπικό της χώρας. Μια συνειδητή επιλογή και πρακτική σε υψηλό πολιτικό επίπεδο που δεν μπορεί αλλά ούτε πρόκειται ποτέ να αμφισβητηθεί από τις μεταλλευτικές εταιρίες που εκδηλώνουν επενδυτικό ενδιαφέρον και δραστηριοποιούνται στη χώρα. Σαφείς και καθαροί κανόνες που δημιουργούν συνθήκες αμοιβαίας εμπιστοσύνης και αλληλλοσεβασμού με τελικούς αποδέκτες το δημόσιο συμφέρον και το κοινωνικό όφελος. Στο Κίτιλε η μεταλλευτική δραστηριότητα απασχολεί σταθερά το 12% του συνολικού εργατικού δυναμικού της περιοχής, ενώ στις περιοδούς αιχμής το αντίστοιχο μέγεθος για την τουριστική βιομηχανία ανέρχεται σε 42%. Και οι δύο δραστηριότητες συμβάλλουν από κοινού στην βιώσιμη ανάπτυξη και κρατούν τον δείκτη ανεργίας κάτω από το 8%, σε ένα τμήμα της χώρας που παραδοσιακά μαστίζονταν από φαινόμενα κοινωνικής συρρίκνωσης,  και χαρακτηρίζονταν από έντονες τάσεις φυγής και εσωτερικής μετανάστευσης νέων ανθρώπων προς τα μεγάλα αστικά κέντρα. Σήμερα εκτιμάται ότι το μεταλλείο συντηρεί οικονομικά τουλάχιστον 2000 ανθρώπους. Τόσο ο Δήμος όσο και το κράτος εισπράττουν ετήσια το ξεχωριστό ποσό των 3,5 εκ.ευρώ από  την φορολογία. Επίσης η επενδύτρια εταιρία πληρώνει στο Δήμο φόρο χρήσης γης ύψους 200.000 ευρώ το χρόνο, και αντίστοιχα 2 εκ. ευρώ το χρόνο  ειδικό τέλος μισθώματος στο κράτος. Εκτιμάται ότι ο εταιρικός φόρος θα κυμαίνεται στο επίπεδο των 15-20 εκ. ευρ'ω το χρόνο. Τέλος σημειώνεται ότι ο ετήσιος μεταλλευτικός τζίρος ξεπερνάει τα 150 εκ. ευρώ ενώ ο αντίστοιχος τουριστικός ανέρχεται σε 200 εκ. ευρώ. Το μεταλλείο χρυσού Κίτιλε κινείται σε υψηλά επίπεδα λειτουργικής και παραγωγικής απόδοσης για μια σειρά από τις παραμέτρους που προαφέρονται, αλλά κυρίως όμως για το βασικό λόγο αξιοποίησης του επιστημονικού δυναμικού της χώρας και ανάδειξης "εθνκής" διοίκησης με χαρακτηριστικά που ταιριάζουν στα ειδικά δεδομένα της περιοχής,  και αρμόζουν στην γενικότερη αντίληψη περί "πατριωτικής" εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου.

AEM Finland - The People of Kittila Mine (English)

«Αριστερό» κρυφτό σε βάρος εργαζομένων

Είναι γεγονός η μεταλλευτική άνοιξη που διανύει εδώ και μερικά χρόνια η Ευρώπη αποδεικνύεται απόλυτα τόσο σε πολιτκό, ερευνητικό, επενδυτικό, όσο και παραγωγικό επίπεδο. Συγκεκριμένα οι, 

·         ορυκτές πρωτες ύλες βρίκονται στο αναπτυξιακό επίκεντρο.

·         η μεταλλευτική βιομηχανία επιλέγει την ερευνητική σύμπραξη για την ανάπτυξη και εφαρμογή καινοτόμων τεχνολογιών έρευνας παραγωγής

·         οι πολίτες αναζητούν την ανταγωνιστικότητα, την δημιουργία απασχόλησης, την κοινωνική πρόοδο και την περιβαλλοντική προστασία μέσα από την αξιοποίηση των κρίσιμων ορυκτών "πράσινης" και υψηλής τεχνολογίας.

·         πολλές καταρρίπτουν το ένα μετά το άλλο δικό τους ιστορικό ρεκόρ παραγωγής μετάλλων και ορυκτών. Συγκεκριμένα μόλις χθες το Γεωλογικό Ινστιτούτο Φινλανδίας ανακοίνωσε ότι η παραγωγή χρυσού στην χώρα πέρυση «έπιασε» για πρώτη τα 11.000 κιλά, αξίας 400 εκ ευρώ, ενώ υπολογίζεται ότι σε 5 χρόνια θα ξεπεράσει τα 18.000 κιλά.  

Ενώ λοιπόν στην Ευρώπη και παγκόσμια η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου βρίσκεται στην κορυφή της αναπτυξιακής ατζέντας στην Ελλάδα αλλού αρμενίζουμε. Προφανώς δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Σταματήσαμε να σκεφτόμαστε και να δημιουργούμε. Δεν είναι περίεργο που είμαστε τελευταίοι στην οικονομία και πρώτοι στην ανεργία. Αλλά βέβαια στην Ελλάδα η τύχη της χώρας αποφασίζεται από τοπικά και μικροπολιτικά συμφέροντα. Επιτήδιοι που δηλητηριάζουν την σκέψη απλών ανθρώπων με ανακρίβειες και ψέμματα. Επενδύουν στην αποκόμιση πολιτικών κερδών και αλλάζουν τις απόψεις τους όπως τους βολέυει. Σαν μηχανικοί κατέστρεψαν πόλεις και παραλίες, τώρα υπερασπίζονται τάχα το περιβάλλον. Σαν δασολόγοι μοίραζαν αποφάσεις χωρίς περιορισμούς, τώρα σαν πολιτικοί από καραμπόλα, νοιάζονται δήθεν για τα δένδρα. Νέοι πολιτικοί χωρίς ίχνος τσίπ(ρ)ας, ενώ στην προ-εξουσιομανίας εποχή ήταν με τους εργαζόμενους, τώρα σε μια εποχή άκρατης εξουσιομανίας είναι με τους αντιπάλους των εργαζόμενων. Επιστήμονες που θυσιάζουν την επαγγελματική τους αξιοπρέπεια και γνώσεις για λίγη ευκαιριακή και πρόσκαιρη εξουσία. Οι ίδιοι τους πριν από χρόνια συμμετείχαν σε μελέτες μεταλλευτικών εταιριών με στόχο την εκμετάλλευση. Τώρα γιατί άραγε εκφράζονται διαφορετικά. Ξαναπήγαν σχολείο και τα έμαθαν αλλοιώς ή απλά έμπλεξαν με "κακές" παρέες. Εκτός και αν έκαναν ειδικά μαθήματα στις κολοτούμπες. Όλα αυτά μπαίνουν εύκολα στο μυαλό των εκ των πραγμάτων ταλαιπωρημένων και απογοητευμένων πολιτών και δημιουργούν την σημερινή αντιμεταλλευτική αντίληψη. Ο κόσμος αντδρά σε κάθε είδηση που αφορά στην εξόρυξη και την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου λες και θα έρθει το τέλος του σύμπαντος. Συμβαίνουν απίστευτα πράγματα από επιτηδευμένα άτομα σε βάρος των συμφερόντων του κοινού καλού και της χώρας. Να λοιπόν γιατί αλλού η ανάπτυξη προοδεύει και στην Ελλάδα είναι αρνητική. Δυστυχώς οι πολιτικές και η στρατηγική είναι για αυτούς που ξέρουν, θέλουν και μπορούν. Η Ελλάδα δεν ανήκει προφανώς στην κατηγορία αυτή. Αντίθετα σύμφωνα με το νέο «αριστερό» λεξιλόγιο αυτοί που κοπιάζουν για να επιβιώσουν και να ζήσουν τίμια ονομάζονται «πουλημένοι εργαζόμενοι και είλωτες, ενώ αυτοί που εμποδίζουν την πρόοδο και δυναμιτίζουν την κοινωνική συνοχή ονομάζονται αγωνιστές. Είναι λοιπόν καιρός να πέσουν οι «αριστερές» μάσκες και να σταματήσει ο κλεφτοπόλεμος. Να δηλωθεί καθαρά και ξάστερα ότι για την σημερινή αριστερά, όπως η ίδια θέλει να αποκαλείται, η μη αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας είναι πολιτική θέση και επιλογή. Στην δική τους ανάπτυξη τα μεταλλεία και οι εργαζομενοί τους δεν έχουν θέση. Καιρός να τελειώνει η ιστορία αυτή για να ξέρει ο καθένας με ποιους και με τι έχει να κάνει.     

Τα μεταλλεία, πιλότος και όχημα "πατριωτικής" ανάπτυξης

Εδώ και μερικά χρόνια η εταιρική φυσιογνωμία, τα ιδιοκτησιακά χαρακτηριστικά και ο καταστατικός έλεγχος  της επιχειρηματικότητας διαφοροποιούνται σε μεγάλο βαθμό περνώντας από ένα αυτηρά οριοθετημένο εθνικό καθεστώς σε ένα σχετικά ρευστό παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Η εξέλιξη αυτή έχει οδηγήσει την οικονομία και την αγορά εργασίας σε ένα περιβάλλον με νέα δεδομένα και ανάγκες που απαιτούν επαναδιατύπωση των στρατηγικών επιλογών ανάπτυξης για τις περισσότερες χώρες. Βασικό ζητούμενο είναι να υπάρξει άμεση αντίδραση και αποτελεσματική προσαρμογή, με τις κατάλληλες σε κάθε περίπτωση  διαρθρωτικές αλλαγές, κυρίως σε αφορά στην αξιοποίηση συγκριτικών πλεονεκτημάτων ανάπτυξης που διατηρούν τα εθνικά της χαρακτηριστικά. Στην πορεία και κατεύθυνση αυτή σημαντικό ρόλο παίζουν και οι ευρωπαϊκές πολιτικές και προτεραιότητες για την εκπαίδευση, την έρευνα, την τεχνολογία και την βιομηχανία μέ όρους ανταγωνιστικότητας και βιωσιμότητας.

Στο πλαίσιο των εξελίξεων αυτών πολλές χώρες πήραν πρωτοβουλίες και προχώρησαν σε ιστορικές, αλλά αναποφεύκτες για αυτές αποφάσεις. Σημαντικές εθνικά επιχειρήσεις και παραγωγικές δραστηριότητες άλλαξαν κυριολεκτικά "χέρια", κυρίως λόγω δυσβάστακτων οικονομικών προβλημάτων σε συνδυασμό με επακόλουθες πολιτικές επιλογές, να μην υποστηριχτούν από κρατικές επιχορηγήσεις και χρήματα φορολογούμενων. Θεωρήθηκε ορθολογικότερο και πιο δίκαιο τα χρήματα αυτά να διατεθούν προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Το γεγονός βέβαια ότι πολλές από τις δραστηριότητες αυτές βρέθηκαν εκτός συνόρων, λόγω αλλαγών στο ιδιοκτησιακό καθεστώς επιχειρήσεων που εύκολα μετακινούνται, είχε σαν αποτέλεσμα αύξηση της ανεργίας και μείωση στην είσπραξη αντίστοιχων φόρων. Στην Σουηδία για παράδειγμα η SAAB, η ERICSSON, η VOLVO, που εκτός από απλές επιχειρήσεις αποτελούν εθνικά σύμβολα και πρότυπα αναγνώρισης των κατακτήσεων του Σουηδικού λαού, κατέληξαν σε Κινέζικα ή άλλα κεφάλαια, και δραστηριοποιούνται σε αρκετά μεγάλο βαθμό στις νέες χώρες εγκατάστασης τους. Το ίδιο συνέβη και σε άλλα κράτη στην Ευρώπη και αλλού.

Φυσικά οι χώρες με όραμα και βιώσιμο στρατηγικό σχέδιο εναλλακτικών επιχειρηματικών δράσεων δεν  πτοήθηκαν αλλά ούτε έμειναν με "σταυρωμένα" χέρια. Το πρώτο αναπτυξιακό αντίβαρο που οι περισσότερες επέλεξαν και ανέδειξαν, αφορούσε στην παραγωγική αξιοποίηση του ορυκτού τους πλούτου, μάλιστα με προτροπή και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην πολιτική ατζέντα της οποίας οι ορυκτές πρώτες ύλες έχουν πρώτο ρόλο στα θέματα ενίσχυσης της βιομηχανικής ανταγωνιστικότητας, βελτίωσης της ποιότητας ζωής των πολιτών, πάταξης της ανεργίας, κάλυψης των αναγκών σε ορυκτά από ενδοευρωπαϊκές κοιτασματολογικές πηγές, διασφάλισης αποθεματικής βιωσιμότητας και επαρκούς διάθεσης, αλλά και σταδιακής απεξάρτησης από εισαγώμενες πρώτες ύλες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα και ασύγκριτο πλεονέκτημα στην περίπτωση της μεταλλευτικής επιχειρηματικότητας αποτελεί το γεγονός της γεωγραφικής εντοπιότητας που την διακρίνει. Τα κοιτάσματα αξιοποιούνται αποκλειστικά εκεί που εντοπίζονται. Δεν μεταφέρονται, δεν μετακινούνται και δεν "μεταμοσχεύονται". Είναι Φινλανδικά, Σουηδικά, Καναδικά, Ελληνικά. Έχουν δηλαδή εθνική ταυτότητα και "διαμένουν" εκεί που ανήκουν. Αυτό σημαίνει σταθερή απασχόληση και διαχρονικά οφέλη σε εθνικό επίπεδο. Η Νορβηγία με το πετρέλαιο τα κατάφερε ήδη, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Πολωνία η Δανία, μέσω Γροινλανδίας, είναι σε καλό δρόμο. Η Ισπανία και η Πορτογαλία είναι στο ξεκίνημα. Τι και αν οι επενδύσεις μπορεί να είναι με ξένα κεφάλαια όταν αποδίδουν μόνιμα και σταθερά στο εσωτερικό κάθε χώρας, τόσο σε θέσεις εργασίας  και φορολογικές εισπράξεις, όσο και σε άλλα ανταποδοτικά οφέλη και εισφορές, με βασικό αποδέκτη την τοπική οικονομία. Είναι γνωστό και ευρύτερα αποδεκτό ότι η Ελλάδα, εφόσον αξιοποιήσει τα πολυμεταλλικά κοιτάσματα στην Χαλκιδική, την Θράκη και αλλού, θα γίνει η μεγαλύτερη παραγωγός χρυσού στην Ευρώπη. Η προοπτική αυτή αποτελεί μοναδική δυνατότητα βιώσιμης επιχειρηματικότητας και δεν πρέπει να πάει χαμένη. Και στην περίπτωση της Ελλάδας τα μεταλλεία μπορούν να είναι πιλότος και όχημα "πατριωτικής" ανάπτυξης.   

True Lies- Όταν το Ψέμα υποκρίνεται την Αλήθεια

Η "πολεμική" εικόνα, που κυρίως για επικοινωνιακούς λόγους, προωθούν και προβάλλουν τα κέντρα αντιμεταλλευτικής προπαγάνδας, στην Βόρεια Χαλκιδική και αλλού, στηρίζεται σε σωρεία  ψεμάτων και προβοκατόρικων ενεργειών που έχουν στόχο να προκαλέσουν την βίαιη αντιπαράθεση και σύγκρουση. Με προσχεδιασμένη και καλά προμελετημένη τακτική, που υποστηρίζεται στο πεδίο από κάθε λογής μεταφερόμενους λεγεωνάριους, και έχει επιπλέον την φανερή συγκατάθεση και συμπαράσταση συγκεκριμένων κομματικών μηχανισμών, τα κέντρα αυτά διχάζουν και προκαλούν τις εμφύλιες συρράξεις σε μικρές ανυποψίαστες κοινωνίες που δεν αντιλαμβάνονται, στην αρχή τουλάχιστον, τον παραπλανητικό και επικύνδινο ιστό που υφαίνεται σε βάρος τους, με αποτέλεσμα να υποβόσκεται η καχυποψία και να υποθάλπτεται έτσι σοβαρά η ομαλότητα και η δημοκρατία. Ρημάζεται στην κυριολεξία η Ελλάδα στο εσωτερικό της και δυσφημίζεται στο εξωτερικό. Υποκινούνται Έλληνες εναντίον Ελλήνων και υπονομεύεται το υπαρξιακό παρόν και μέλλον της χώρας σε μια εποχή εύθραστη και προβληματική για την Ευρώπη και τον κόσμο. Και όλα αυτά συμβαίνουν με την διασπορά και διάδοση κατασκευασμένων ψεμάτων, την δίχως όρια άσκηση υποκρισίας και  φυσικά την ολοκληρωτική απόκρυψη της αλήθειας.

Τα ψέματα που λέγονται και οι ανακριβείς ισχυρισμοί στους οποίους αναφέρονται μιλάνε,

·         για μη κυβερνητικές ομάδες πολιτών που ενδιαφέρονται για την οικολογία και το περιβάλλον,

·         για ομάδες κατοίκων που νοιάζονται για το τόπο τους,

·         για το δάσος και τα δέντρα που θα καταστραφούν,

·         για τις μέλισσες και κάθε άλλη μορφή ζωής που θα αφανισθούν,

·         για την θάλασσα που θα "βρωμίσει" και τα ψάρια που θα ψοφήσουν,

·         για τα νερά που θα μολυνθούν και θα στερέψουν,

·         για την ρύπανση της ατμόσφαιρας και του εδάφους,

·         για τους ανθρώπους που θα πεθαίνουν μαζικά από καρκίνο,

·         για τους τόνους κυανίου που θα χρησιμοποιήσει η μεταλλουργία,

·         για την παρουσία τοξικής βόμβας στο Αιγαίο,

·         για το ξεπούλημα του ορυκτού πλούτου,

·         για την όξινη απορροή,

αλλά πάνω από όλες αυτές τις θλιβερές εικόνες και δημιουργήματα που σκαρφίζονται για να "σώσουν" την Ελλάδα, επικαλούνται σαν κερασάκι στη τούρτα, την αγνότητα των προθέσεων τους.   

Οι αλήθειες που δεν λέγονται και κρύβονται ή παραποιούνται είναι ότι

·         πρόκειται για ομάδες, οι περισσότερες αλλόχθονες, που υπηρετούν ένα συννοθήλευμα  συμφερόντων με λίγο κομματικά, λίγο πολιτικά, λίγο τοπικιστικά (στο χάρτη του μυαλού τους η Ιερισσός, η Καλαμαριά, η Θεσσαλονίκη,  είναι δίπλα-δίπλα με τις Σκουριές) και άλλα "τρίτου τύπου" χαρακτηριστικά,

·         το δάσος και τα δέντρα ποτέ δεν ήταν τόσο πράσινα, γεγονός που οφείλεται στην μεταλλευτική "προστασία" της περιοχής,

·         οι μέλισσες πολλαπλασιάζονται και το μελί είναι περισσότερο και καλύτερο, όπως συμβαίνει και σε άλλες μεταλλευτικές περιοχές,

·         οι παραλίες όπως αυτή του Στρατωνίου, σφίζουν από παιδιά και την παρουσία δελφινιών μέσα στην θάλασσα,

·      η ποσότητα και η ποιότητα των νερών ποτέ δεν ήταν καλύτερες, σε μια περιοχή που έτσι και αλλοιώς είχε πάντα την πολυτέλεια, άφθονες ποσότητες και καλής ποιότητας νερά να καταλήγουν στην θάλασσα

·         η ατμόσφαιρα είναι άριστη εκτός από τις ημέρες που οι δήθεν οικολόγοι κάτοικοι της Ιερισσού, Θεσσαλονίκης, Αθηνών και από όπου αλλού προέρχονται, επιβαρύνουν τον καθαρό αέρα με τα καυσαέρια των αυτοκινήτων τους, το καθένα από τα οποία παράγει για κάθε 30 χιλιόμετρα περίπου 5 κιλά διοξειδίου του άνθρακα, βασικού υπεύθυνου για την σημερινή υπερθέρμανση του πλανήτη,

·         

οι άνθρωποι που ζουν στην περιοχή είναι απόλυτα υγιείς και αισιόδοξοι,

·         η μεταλλουργία δεν χρησιμοποιεί κυάνιο,

·         το βόρειο Αιγαίο ζει και βασιλεύει από κάθε άποψη,

·   ο ελληνικός ορυκτός πλούτος προσφέρει νέες θέσεις εργασίας, παραγωγική οικονομία και δυναμική ανάπτυξη,

·         τα όξινα νερά αποτελούν πλέον ιστορικό δεδομένο,

και τέλος το κερασάκι στην τούρτα της αλήθειας είναι ότι η αγνότητα ανήκει στους ανθρώπους που ενωμένοι δουλεύουν και βγάζουν τίμια το ψωμί τους και όχι σαν αυτούς που εδώ και χρόνια αδιαφορούν για το περιβάλλον και σήμερα καλλιεργούν το διχασμό και την καθημερινή βία.

Και όπως δήλωνε στο τέλος του περασμένου μήνα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, "ψεύτες, υποκριτές και αδίστακτοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν". Καμμία αντίρρηση, μπορεί να είναι και έτσι. Το θέμα βέβαια είναι ποιοι κυβερνάνε στην πραγματικότητα. Γιατί ενώ οι αναπτυξιακές επενδύσεις μεταλλευτικής αξιοποίησης του ελληνικού ορυκτού πλούτου είναι με τα λεφτά και τα χαρτιά στα χέρια, αντί για μπρος πάνε μάλλον πίσω γιατί κάποποι έτσι θέλουν.

Τα Μεταλλεία είναι οι Άνθρωποι

Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο όφελος από τις μεταλλευτικές επενδύσεις, όπως αυτή της Χαλκιδικής, είναι η απασχόληση δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση. Μπορεί να προκύπτουν η μια ή άλλη δυνατότητα παραγωγικής οικονομίας και φορολογικών ή άλλων εισφορών για την χώρα, όμως οι σημερινές και αυριανές εργασιακές θέσεις μαζί με την πολλαπλάσια αναπτυξιακή δυναμική που αποκτά η περιοχή, έχουν στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Αφορούν στην αντιμετώπιση της ανεργίας, προσδίδουν ελπίδα δημιουργίας στους νέους, και καταλήγουν στο οικογενειακό εισόδημα και στη βελτίωση του επιπέδου ζωής. Αξίες, δικαιώματα και προσδοκίες που πρέπει να αποτελούν αυτονόητες έννοιες αλλά απουσιάζουν ολοένα και περισσότερο από την καθημερινή ζωή. Στις «μεταλλευτικές» κοινωνίες της ΒΑ Χαλκιδικής δεν χρειάζεται πλέον να περιμένουν άλλο. Εκεί τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους και οι πολίτες έχουν βρει την λύση, έχουν κάνει τις επιλογές τους, κρατάνε τις εξελίξεις στα χέρια τους και λένε ΝΑΙ στην λειτουργία των μεταλλείων.  Γιατί ζουν το αποτέλεσμα και ξέρουν ότι το αύριο θα είναι καλύτερο. Ήδη η μεταλλευτική επένδυση απασχολεί 719 εργαζόμενους, μεταξύ των οποίων 77 επιστήμονες (μηχανικοί, γεωλόγοι, δασολόγοι, αρχαιολόγοι)), 341 ειδικά καταρτισμένοι τεχνίτες, 235 μεταλλωρύχοι και εργάτες επιφανείας και 66 διοικητικοί και οικονομικοί υπάλληλοι. Και το εκπληκτικό είναι ότι το 60% περίπου στο σύνολο των εργαζομένων είναι νεότεροι των 40 χρονών. Ακόμη πιο εντυπωσιακό το γεγονός ότι το ποσοστό αυτό μεταξύ των επιστημόνων ανέρχεται στο 75%. Ποια λοιπόν υγιώς σκεπτόμενη και προοδευτική κοινωνία μπορεί να αγνοήσει και να ακυρώσει τα δεδομένα αυτά? Τι άλλο μπορεί να συγκριθεί με τον ανθρωπισμό που χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα? Τελικά σε αυτή τη χώρα όλα, τα πάντα πρέπει να γίνονται αντίθετα από τη λογική και ανάποδα από την πρακτική που εφαρμόζονται στον υπόλοιπο κόσμο? Και φυσικά πως μπορούν «μακρινοί» πρυτάνεις και καθηγητές, δήμαρχοι, βουλευτές, περιφερειάρχες και άλλοι, να επιδιώκουν την επιστροφή της περιοχής και της χώρας στο αναπτυξιακό τέλμα? Γιατί κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, όταν για παράδειγμα οι τελειόφοιτοι γίνονται επαγγελματίες και εργαζόμενοι. Αυτή άλλωστε είναι η κανονική ροή των πραγμάτων. Εκτός και αν πιστέψουμε στα αριστερά κόμματα (αλήθεια αυτά δεν είναι θεωρητικά  υπέρ των εργαζομένων) που στην προκείμενη περίπτωση έχουν μπερδέψει όρους και έννοιες, όπως είναι η ιστορική συνθηματολογία περί εργατικής αλληλεγγύης ή το άλλο περί πάλης ενάντια στην αστική τάξη. Τελικά είναι μάλλον δύσκολο να καταλάβει κάποιος με ποιους είναι κάθε φορά. Το σίγουρο είναι ότι η δύναμη των εργαζομένων στην ΒΑ Χαλκιδική μεγαλώνει και επεκτείνεται. Έχουν καταλάβει ότι τα αποκαλούμενα κόμματα των εργαζομένων δεν είναι ούτε θα είναι δίπλα τους αλλά  μάλλον απέναντι τους. Γι’ αυτό όταν μετρούν τους φίλους τους αυτά βρίσκονται έξω από τους υπολογισμούς που κάνουν. Και φυσικά οι πολιτικοί σκέφτονται μόνο την πολιτική, ενώ  νυν και εκκολαπτόμενοι εξουσιάρχες προτιμούν να αγοράζουν πολιτικό μέλλον. Τουλάχιστον έτσι νομίζουν.