Τα μεταλλεία, υπαρκτός αναπτυξιακός πυλώνας

Στις πρώτες προτεραιότητες της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου (η πρόσφατη αλλαγή ονομασίας από την περισσότερο αισιόδοξη και κάπως δημιουργική της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, στην εντελώς κλισέ και μάλλον τετριμμένη της Ενέργειας και Περιβάλλοντος, έχει σίγουρα και αυτή τη σημειολογική της σημασία) πρέπει να είναι η άμεση επαναλειτουργία των μεταλλείων Κασσάνδρας στην Β.Α. Χαλκιδική. Η συνέχιση δηλαδή αναπτυξιακής αξιοποίησης και οικονομικής εκμετάλλευσης των βεβαιωμένων  πολυμεταλλικών κοιτασμάτων Ολυμπιάδας, Στρατωνίου-Στρατονίκης και Σκουριων, αλλά και της γεωλογικής έρευνας για εντοπισμό πρόσθετων δυναμικών στόχων και την πιθανή αύξηση των διαθέσιμων αποθεμάτων. Να σταθεί έτσι η ελληνική διοίκηση στο ύψος των περιστάσεων επιλέγοντας αυτή τη φορά το δημόσιο συμφέρον, βάζοντας μια για πάντα τέλος στα αντιμεταλλευτικά  τηλεοπτικά και άλλα «τερτίπια» που προηγήθηκαν προεκλογικά.  Βασικοί λόγοι για οριστική πλέον αλλαγή πλεύσης είναι:

·         Τα κοιτασματολογικά αποθέματα και το μεταλλευτικό  δυναμικό της περιοχής είναι οικονομικά το πιο εκμεταλλεύσιμο και πλουτοπαραγωγικό της Ευρώπης. Το πολυμεταλλικό περιεχόμενο σε χαλκό, μόλυβδο, ψευδάργυρο, χρυσό και άργυρο, είναι μοναδικό και συνολικά αξιοποιήσιμο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να διασφαλίζεται σε κάθε περίπτωση η λειτουργική και παραγωγική βιωσιμότητα, και να δημιουργείται, κάθε φορά που κρίνεται απαραίτητο, διαφορετική οικονομική προσέγγιση ως προς την προστιθέμενη μεταλλευτική αξία. Συγκεκριμένα σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΙΓΜΕ η ακαθάριστη αξία των περιεχόμενων μετάλλων στα βεβαιωμένα αποθέματα ξεπερνάει τα 22 δισ. ευρώ επισημαίνοντας φυσικά ότι πρόκειται για ενδεικτικό και σχετικό μέγεθος που λαμβάνεται πάντοτε υπόψη στη βάση συναξιολόγησης του μαζί με άλλες σημαντικές παραμέτρους.  Γενικά,  στις περιοχές της Ολυμπιάδας και των Σκουριών, τα συνολικά εξακριβωμένα και πιθανά αποθέματα χρυσού προσεγγίζουν τα 7.888.000 ουγγιές, ποσότητα που φέρνει τα μεταλλεία Κασσάνδρας και την Χαλκιδική μεταξύ των πλουσιότερων κοιτασματολογικά περιοχών της Ευρώπης

·         Σύμφωνα με στοιχεία από την πλέον αξιόπιστη και τεκμηριωμένη πηγή όπως είναι αυτή του επιστημονικού προσωπικού της Ελληνικός Χρυσός, «η παραγωγική λειτουργία στα μεταλλεία Κασσάνδρας απσχολεί 2 000 εργαζόμενους άμεσα και 3 000 έμμεσα, αποδίδει 42 εκ. € σε ετήσιους φόρους και εισφορές στο κράτος, ξοδεύει περίπου 25-30 εκ. € τον χρόνο στην τοπική οικονομία και δημιουργεί σταθερά νέες θέσεις εργασίας με χρονικό ορίζοντα τα επόμενα 35-40 χρόνια».

·         Πρόσφατα δημοσιεύμενα στοιχεία αναφέρουν πως «μόνο το 2014 επένδυθηκαν περίπου 260 εκατ. ευρώ. Την επόμενη 20ετία το ελληνικό δημόσιο πρόκειται να εισπράξει περί το ένα δισ. ευρώ σε άμεσους φόρους, ενώ θα ενισχυθούν οι εξαγωγές κατά περίπου 550 εκατ. ευρώ ετησίως (ανάλογα με τις τιμές των μετάλλων)».

Τα δεδομένα και τα μεγέθη είναι εντυπωσιακά και δεν χρειάζεται πολύ μυαλό, ούτε απαιτείται ιδιαίτερη γνώση για να καταλάβει κανείς την πλουτοπαραγωγικη αξία των κοιτασμάτων Χαλκιδικής. Ειναι ευκαιρία λοιπόν για την επανεκλεγείσα ηγεσία του υπουργείου να επανορθώσει την λάθος απόφαση που ατυχώς πήρε πριν ενα μήνα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στα μεταλλεία να επιστρέψουν στην ομαλή παραγωγική τους λειτουργία. Να συντονίσει, να χαράξει σταρτηγική, να σχεδιάσει, να θέσει όρους, και όχι να εμποδίσει, να αναστείλει και να ακυρώσει. Αλλιώς θα περάσει στην ιστορία σαν η πολιτική εξουσία και διακυβέρνηση που άφησε χωρίς δουλεια χιλιαδες εργαζόμενους, διέλυσε τον κοινωνικό ιστό μιας ολόκληρης περιοχής και στέρησε τη χώρα από μια σημαντική και δυναμική αναπτυξιακή ευκαιρία.

Από την άλλη πλευρά είναι σαφές από τα παραπάνω ότι μεταλλωρύχοι και άλλοι εργαζόμενοι υπηρετούν και συμβάλλουν σήμερα στη μοναδική ίσως υπαρκτή αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Και αυτό δεν αποτελεί σχήμα λόγου, ούτε εικονική πραγματικότητα. Πρέπει να συνεχίσουν λοιπόν τον δίκαιο αγώνα τους στηρίζοντας, πέρα και πάνω από αυτόν, την αποτελεσματική και «πατριωτική» αξιοποίηση του ελληνικού ορυκτού πλούτου με αποδέκες την κοινωνία και τον άνθρωπο. 

Με τα μεταλλεία η εργατική Ελλάδα πάει μπροστά

 Το ερώτημα είναι ποια Ελλάδα θέλουμε. Αυτή της εργασίας και της προόδου, ή αυτή της αναισθησίας και της παρεξιουσιολογίας. Ο αγώνας λοιπόν των μεταλλωρύχων, των μηχανικών, των γεωλόγων που δουλεύουν και παράγουν έργο στα μεταλλεία Χαλκιδικής, δεν είναι μόνο δικός τους. Είναι η μάχη που δίνουν όλοι οι Έλληνες δημοκράτες για την εργασία, την αξιοκρατία και την αξιοπρέπεια. Την Ελλάδα που πάει μπροστά, αναπτύσσεται και στέκεται στα πόδια της. Ενάντια στη μιζέρεια, την υποκρισία, τους κομματικούς μηχανισμούς και τις παραπολιτικές πρακτικές. Ο αγώνας τους είναι η μάχη της ελπίδας του αύριο κόντρα στο τέλμα του χθες. Και βέβαια στην περίπτωση τους το θετικό αποτέλεσμα είναι αυτονόητο και μονόδρομος, γιατί το πολιτικό κατασκεύασμα που στήθηκε για το κλείσιμο των μεταλλείων είναι "προκάτ" και οικοδομήθηκε σε σαθρό υπόβαθρο. Η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου σαν προοπτική εξόδου της χώρας από την οικονομική κρίση και την ανεργία αποτελεί αντικείμενο μοναδικής αναπτυξιακής προτεραιότητας. Στην κατεύθυνση αυτή τα μεταλλεία Ολυμπιάδας, Στρατωνίου και Σκουριών κρατούν ψηλά τη σημαία της απασχόλησης στη βάση της παραγωγικής οικονομίας. Απόλυτα εκμεταλλεύσιμο και παγκόσμια ανταγωνιστικό μεταλλευτικό δυναμικό, διεθνώς διαπιστευμένο τεχνικά και τεχνολογικά σύστημα και δίκτυο παραγωγής, διαχείρισιμο και απόλυτα ελεγχόμενο περιβαλλοντικό σχέδιο, και κυρίως υψηλά καταρτισμένο και επαγγελματικά προσανατολισμένο εργατικό (από τους λίγους άριστα εκπαιδευμένους νέας γεννιάς μεταλλωρύχους που υπάρχουν σήμερα στη χώρα) και επιστημονικό προσωπικό, εγγυώνται μια αποδοτική και ανταποδοτική επιχειρηματική δραστηριότητα προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος και του συνόλου του ελληνικού λαού. Και είναι εδώ που οι έλληνες γεωεπιστήμονες οφείλουν να σταθούν στο ύψος των γνώσεων και επαγγελματικών τους "καθηκόντων". Να βάλουν πριν και μπροστά από την κομματική τους ταυτότητα και συμπάθεια το επιστημονικό τους κύρος. Τα περί κακής εργοδοσίας και διαχειριστικών παραλείψεων στη διαδικασία παραγωγικής λειτουργίας αποτελούν αυθαίρετες αναφορές χωρίς άλλη συγκεκριμένη, διαφορετικής προέλευσης βάση τεκμηρίωσης. Άλλωστε τα θέματα αυτά τα παλεύουν μόνοι τους οι εργαζόμενοι, καθώς και με απόλυτα επαγγελματικό και υπεύθυνο τρόπο οι επιστήμονες των μεταλλείων, που μάλλον δεν χρειάζονται υποδείξεις και παραεπιστημινικές παρεμβάσεις. Αντίθετα αποτελεί προσβολή και δημιουργεί αντίφαση και αίσθηση έλλειψης αλληλεγγύης το γεγονός των "έξω από τον χορό" ανακόλουθων επιστημονικών σεναρίων. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η απαξίωση και απόρριψη από το ίδιο το κράτος των αποφάσεων που πήραν οι αρμόδιες υπηρεσίες του, καθώς και αυτών που πήρε το ΣτΕ, με αποτέλεσμα να τίθετα πλέονι και θέμα δημοκρατίας, αξιοπιστίας και αγνόησης των ελλήνων φορολογουμένων.

Οι εγκαινιακές εκδηλώσεις της ΔΕΘ αποτελούν, εδώ και χρόνια, περισσότερο βήμα και χώρο αγώνων και δράσης της εργατικής Ελλάδας, αφού σε πολιτικό επίπεδο αυτά που λέγονται και εξαγγέλονται καταλήγουν να μην είναι δεσμευτικά και να μην έχουν πρακτική αξία. ΄Ετσι θα γίνει και φέτος με τους μεταλλωρύχους σε θέση μάχης για το δικαίωμα της εργασίας.

Τα μεταλλεία δεν «μένουν» Ιερισσό

Τελικά τα μεταλλεία δεν μένουν Ιερισσό, ούτε γεωγραφικά αλλά ούτε γεωλογικά. Μερικά πράγματα ανήκουν σε συγκεκριμένο περιβάλλλον και ακολουθούν την δική τους φυσική πορεία, γεγονός που σε μεγάλο βαθμό καθορίζει τη γεωγραφική τους θέση και εξέλιξη. Εκτός βέβαια  αν με την επίμονη αναζήτηση και δρομολόγηση διαφόρων κόλπων και τεχνασμάτων συμβεί το παράδοξο. Δηλαδή  με κάποιο μαγικό τρόπο όλα τα γνωστά κοιτάσματα Ολυμπιάδας, Μαύρων Πετρών και Σκουριών να μεταναστεύσουν και να εγκατασταθούν στην γειτονιά της Ιερισσού.

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα τα παράδοξα συμβάντα  αποτελούν καθημερινό φαινόμενο με την παρουσία τους να λειτουργεί πλέον ανταγωνιστικά της λογικής σειράς των πραγμάτων.

Ένα ζήτημα λοιπόν στο οποίο η παραδοξολογία και η παραφιλολογία βρίσκονται στο ύψιστο σημείο  εκμετάλλευσης αφορά στην ψευδο-οικολογική περιβολή του θέματος που σχετίζεται με την σχεδιαζόμενη πολυτοπαραγωγική αξιοποίηση του χρυσοφόρου κοιτάσματος χαλκού των Σκουριών. Παρατηρώντας τους δύο συνημμένους χάρτες διαπιστώνεται ή μάλλον επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά, ότι η γεωγραφική και γεωλογική θέση της Ιερισσού βρίσκεται εκτός λειτουργικής εμβέλειας της υφιστάμενης μεταλλευτικής δραστηριότητας αλλά και αυτής που προβλέπεται στην περιοχή των Σκουριών. Προκύπτει λοιπόν το  βασικό και κυρίαρχο ερώτημα. Προς τι άραγε η μαινόμενη αντιμεταλλευτική αντίδραση από την πλευρά της Ιερισσού? 

Φαίνεται λοιπόν πως η παραδοξολογία, που και στην περίπτωση αυτή καλά κρατεί, έχει στόχο την παραπλάνηση ανυποψίαστων πολιτών, την διαστρέβλωση της πραγματικότητας και την αλλοίωση της αλήθειας.

Έχοντας σαν δεδομένο ότι το σύνολο της υφιστάμενης και προτεινόμενης μεταλλευτικής δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομέων και των έργων στις Σκουριές, τοποθετείται εντός των διοικητικών ορίων του Δήμου Αριστοτέλη, προκύπτει ότι,

1.      Η γεωγραφική θέση της Ιερισσού, καθώς και των περιοχών νοτίως αυτής, δεν έχει καμία χωροταξική ή άλλη λειτουργική διασύνδεση με την «εν γένει» μεταλλευτική δραστηριότητα. Αντίθετα τα δημοτικά διαμερίσματα Μεγάλης Παναγιάς, Παλαιοχωρίου, Νεοχωρίου, Σταγείρων, Στρατωνίκης,  Στρατωνίου και Ολυμπιάδας έχουν απόλυτο δικαίωμα και κάθε λόγο να προβάλλουν σχετικές απόψεις και θέσεις. Και είναι λογικό και φυσικό, όπως και συμβαίνει, οι κάτοικοι των διαμερισμάτων αυτών να θεωρούν την παραγωγική αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου κεντρικό αναπτυξιακό πυλώνα, και να υποστηρίζουν έτσι την μεταλλευτική επένδυση. Όσο για άλλους πιο απόμακρους γεωγραφικά Δήμους της Χαλκιδικής που επίσης βάλλουν με εύκολο τρόπο εναντίον των μεταλλείων, καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν, και αν οι λόγοι τυγχάνει να είναι αυτοί της «αγνής» αλληλλεγγύης, ας επιλέξουν από εδώ και πέρα να στηρίξουν αυτούς που κατοικούν δίπλα στην εξορυκτική δραστηριότητα, τους εργαζόμενους στα μεταλλεία, αλλά και την δυναμική προοπτική απασχόλησης.

2.      Το υπέδαφος της ευρύτερης περιοχής Ιερισσού δομείται από γεωλογικούς σχηματισμούς που δεν μεταλλοφορούν, και οι οποίοι  τόσο γενικά όσο και ειδικά είναι διαφορετικοί από αυτούς που φιλοξενούν και  εσωκλείουν τα οικονομικά εκμεταλλεύσιμα πολυμεταλλικά κοιτάσματα Ολυμπιάδας, Μαύρων Πετρών και Σκουριών. Συνεπώς και στο θέμα της γεωλογικότητας, η περιοχή της Ιερισσού είναι «ξένη» με τα βορειότερα μεταλλευτικά τμήματα του Δήμου Αριστοτέλη.

Με άλλα λόγια η αντιμεταλλευτική αντίδραση που έχει την προέλευση της στην Ιερισσό δεν έχει καμία γεωγραφική, γεωλογική και πολύ περισσότερο περιβαλλοντική βάση, και στερείται ουσιαστικής τεκμηρίωσης.  Συνεπώς οι λόγοι αντίδρασης ενάντια στα μεταλλεία είναι άλλοι και θα πρέπει προφανώς να αναζητηθούν σε διαφορετική κατεύθυνση.   

    

Ορισμένες ξεΣΚΟΥΡΙασμένΕΣ αλήθειες

Σε σχετικό Δελτίο Τύπου ο Δήμος Αριστοτέλη επιπλήττει τον πρωθυπουργό επειδή επιτέλους αντιλήφθηκε την τεράστια σημασία και συμβολή της παραγωγικής αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου της Χαλκιδικής στην απασχόληση και την δημιουργία θέσεων εργασίας. Σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο του Δελτίου Τύπου είναι ασυνάρτητο, ανακόλουθο και κατά κύριο λόγο αντιφατικό. Από την μια γίνονται «στρογγυλευμένες» αναφορές του στυλ, «...είμαστε με το μέρος όλων των εργαζομένων και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της εργασίας...» ή το άλλλο που λέει «...αποδεχόμαστε όμως, την παραδοσιακά υφιστάμενη μεταλλευτική δραστηριότητα...». Από την άλλη επιχειρήται και επιλέγεται για άλλη μια φορά η αλλοίωση της πραγματικότητας και των αληθινών δεδομένων. Για κάποιον λοιπόν που πιστεύει στην αναπτυξιακή βιωσιμότητα μέσα από την εκμετάλλευση της πλουτοπαραγωγικής μεταλλευτικής αξίας της χώρας, στη βάση πάντα της ισχύουσας επιστημονικής τεκμηρίωσης και ακρίβειας, το συγκεκριμένο κείμενο δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει ασχολίαστο. Αναφέρει λοιπόν το Δελτίο Τύπου ότι,

• «...σε περίπτωση που δεν ολοκληρωθεί η επένδυση στις Σκουριές και η οποία σε αριθμούς ξεκίνησε από 2000 εργαζόμενους και σε ελάχιστο διάστημα.... έφτασαν τους 5000, χωρίς όμως να εργάζεται κανείς στις Σκουριές, παρά μόνο συνεργεία εργολάβων για τη διαμόρφωση των υποδομών εγκατάστασης...». Σίγουρα ο τρόπος που παρουσιάζεται το θέμα δημιουργεί σύγχυση στον ανυποψίαστο αναγνώστη. Είναι γεγονός και διεθνώς κεκτειμένο ότι κάθε θέση άμεσης μεταλλευτικής εργασίας δημιουργεί σε μόνιμη βάση 2-3 θέσεις έμμεσης απασχόλησης. Είναι παντελώς αδιάφορο αν οι 1500 ή 2000 αμοίβονται από την μεταλλευτική εταιρία και οι 3000 ή 3500 από τις εργολαβικές εταιρίες που υποστηρίζουν τις δραστηριότητες της επένδυσης. Το σημαντικό είναι ότι όλοι αυτοί έχουν παραγωγικά εισοδήματα, πληρώνονται δηλαδή από την παραγωγική οικονομία, και προσθέτουν ανάλογα στα φορολογικά έσοδα. Ακόμη τόσο η μεταλλευτική επιχείρηση όσο και οι εργολάβοι καταβάλουν εταιρικούς φόρους. Συνεπώς το δίλημμα που τίθεται είναι τεχνητό και δεν έχει καμία βάση.

• «...είμαστε αντίθετοι στην επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στις Σκουριές, γιατί μετατρέπει το σύνολο της περιοχής μας, σε μια απέραντη μεταλλευτική ζώνη βαριάς βιομηχανικής εκμετάλλευσης, η οποία θα επιφέρει μη αναστρέψιμες βλάβες, στο περιβάλλον, τον άνθρωπο αλλά και την οικονομία της περιοχής...». Το κοίτασμα των Σκουριών διαθέτει χαμηλή περιεκτικότητα χρυσοφόρων θειούχων ορυκτών χαλκού και των οξειδωμένων παραγώγων τους. Η οικονομικότητα του βρίσκεται στα πλούσια αποθέματα που είναι συνάρτηση του μεγάλου όγκου της μεταλλοφορίας. Τα συγκεκριμένα μεταλλευτικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένης της ελάχιστης παρουσίας έως απουσίας βαρέων μεγάλλων, σε συνδυασμό με πολύ χαμηλό δυναμικό όξινης απορροής δεν συνηγορούν ούτε δικαιολογούν τους ισχυρισμούς ως προς την υψηλή επικυνδινότητα για το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Οι βασικές επιπτώσεις είναι κυρίως γεωμορφολογικού χαρακτήρα αποτέλεσμα της επιφανειακής εξόρυξης που όμως έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης. Και βέβαια, μετά το πέρας της επιφανειακής εκμετάλλευσης, τα στείρα εξόρυξης, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο, θα επιστρέψουν στον φυσικό τους χώρο ολοκληρώνοντας έτσι την αποκατάσταση σε πλήρη διάταξη και εφαρμογή.

Τέλος θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η τεχνητή αντιπαράθεση μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας επιχειρηματικότητας. Στο ιστορικό παρελθόν έχει σε παγκόσμιο επίπεδο αποδείχτεί ότι το κράτος οφείλει να ασχολείται και να έχει την ευθύνη ισότιμης και ισόνομης παροχής υπηρεσιών στους πολίτες στην εκπάιδευση, την περίθαλψη και την έρευνα. Θα πρέπει επίσης να θέτει καθαρούς κανόνες και όρους για την επιχειρηματική λειτουργία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε τομείς της παραγωγικής οικονομίας έτσι ώστε να αποκομίζονται τα μέγιστα δυνατά οφέλη για το δημόσιο συμφέρον. Ο ρόλος του κυρίαρχου κράτους οφείλει λοιπόν να είναι συντονιστικός, διαχειριστικός και εποπτικός και όχι αυτός του επιχειρηματία.

Το παραγωγικό εισόδημα δημιουργεί φορολογικό πλεόνασμα και λύνει την οικονομική εξίσωση

Καλοκαιρινές διακοπές και σχετική αποστασιοποίηση από την πίεση της καθημερινότητας, με σταθερό όμως το ενδιαφέρον και την προσοχή στις εξελίξεις εντός και εκτός χώρας. Σε μόνιμη κατάστασης αναμονής αλλά και συμμετοχής στις αντιπαραθέσεις, του χθες με το αύριο, του παλιού με το καινούριο, το κατεστειμένου με την αλλαγή, του κεκτειμένου με την δημιουργία, του μόνιμου με την προοπτική και της ακινησίας με την πρόοδο.

Πριν μερικές μέρες λοιπόν υπήρχε στον προσωπικό FB-τοίχο  υπουργού της κυβέρνησης η παρότρυνση «ιδεολογικού» του φίλου ότι είναι πλέον αναγκαίο να προχωρήσει στην ακύρωση, κατάργηση και οριστική απομάκρυνση της μεταλλευτικής επένδυσης στη Χαλκιδική. Σαν μοναδικό λόγο επικαλείται το γεγονός ότι μετά την υποχώρηση της κυβέρνηση στο θέμα της συμφωνίας με την ευρωζώνη, που έπληξε καίρια τις προγραμματικές της δεσμεύσεις, η εξέλιξη αυτή πρέπει απαραίτητα να  αντισταθμισθεί από απόφαση που να δείχνει ότι τηρείται μια άλλη κεντρική προεκλογική εξαγγελία, όπως είναι αυτή της εξόρυξης των πολυμεταλλικών κοιτασμάτων Χαλκιδικής, με κύρια φυσικά αναφορά στις Σκουριές. Δηλαδή  ο άνθρωπος αυτός, που όπως φάνηκε ζει στην άλλη άκρη της χώρας, ζητάει από τον υπουργό να συμβάλλει στην απόλυση 1.500 και πλέον εργαζομένων και σε ότι αυτό συνεπάγεται για την παραπέρα καθίζηση της εθνικής οικονομίας. Να καταρρεύσουν δηλαδή υφιστάμενες κοινωνικές δομές και να καταστραφεί ή Ελλάδα για να σωθεί το πολιτικό προφίλ κομμάτων και κυβέρνησης.  Είναι λοιπόν δυνατόν μια χώρα να έχει μέλλον με τέτοια «μυαλά» και αυτή τη νοοτροπία? Με ποια εφόδια και σε ποιά οικονομική βάση και ποιες κοινωνικές αξίες? Μήπως και σε αυτό φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι?

                             
Σε ότι αφορά τώρα στην ουσία του θέματος, με μια απλή, περισσσότερο συστημική προσέγγιση θα μπορούσε κάποιος εύκολα να διαπιστώσει ότι το παραγωγικό εισόδημα είναι σε θέση να μετατρέψει τη σημερινή φορολογική ανισότητα σε μαθηματική εξίσωση. Να δημιουργήσει δηλαδή φορολογικό ισοσκελισμό και πλεόνασμα, και να λύσει έτσι την οικονομική κρίση. Για παράδειγμα  από τις μισθολογικές δαπάνες που λογίζονται στο δημόσιο, επιστρέφεται περίπου στο κράτος, μέσα από  πληρωμές άμεσων και έμμεσων φόρων, στην καλύτερη περίπτωση το 50%. ‘Ετσι  τα κρατικά έσοδα από την πλευρά αυτή τείνουν διαρκώς μειούμενα. 

Από την άλλη πλευρά οι εργαζόμενοι στην παραγωγή, όπως αυτοί που δουλεύουν στα μεταλλεία Χαλκιδικής, για κάθε 100 ευρώ παραγωγικό εισόδημα πληρώνουν τουλάχιστον 50 ευρώ σε φόρους. Στην περίπτωση τους το ποσό αυτό προστίθεται και εμπλουτίζει τον κρατικό προϋπολογισμό. Κάθε εργαζόμενος δηλαδή που αμοίβεται αποκλειστικά από την παραγωγική οικονομία, με ότι αυτό συνεπάγεται, συνεισφέρει με την φορολογία του στο όποιο έλλειμμα του κράτους.. Και βέβαια με τον τρόπο αυτό εξυγιαινεται το ταμείο του κράτους, και διευκολύνεται και διασφαλίζεται η δημόσια λειτουργία του που προφανώς είναι απαραίτητη για την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών στη περίθαλψη, παιδεία και τις άλλες κοινωφελείς υποδομές. Και σε αυτή τη θετική διαπίστωση θα πρέπει επίσης να συμπεριληφθεί και ο εταιρικός φόρος που προκύπτει για παράδειγμα από την μεταλλευτική παραγωγή.
Δεν τίθεται συνεπώς θέμα αμφισβήτησης για την συμβολή παραγωγικής αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου στην εθνική οικονομία.

Σε ότι αφορά στην περιβαλλοντική διάσταση καλούνται και προκαλούνται όλοι σε ανοιχτό, διαφανή και δημόσιο διάλογο με όλες τις παράμετρους και δείκτες πάνω στο τραπέζι. Χωρίς οποιουσδήποτε περιορισμους στην επιλογή των επιστημόνων και της ατζέντας. Να τελειώσουν επιτέλους οι προπαγανδιστικές μεθοδεύσεις και κιδυνολογικές αναφορές. Τους ανακριβείς και συχνά ψευδείς ισχυρισμούς να διαδεχθούν η επίστημονική τεκμηρίωση και αλήθεια.  Υφαίνονται, όλο αυτό το διάστημα σε βάρος του κοινού συμφέροντος, καταστροφικά σενάρια που βρίσκουν έδαφος και σπέρνουν τον φόβο στον έτσι και αλλιώς ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό.
Άλλο αλήθεια και άλλο πραγματικότητα. Την αλήθεια πολύ δύσκολα την αλλαζεις ενώ την πραγματικότητα την προσαρμοζεις και την πλαθεις όπως θέλεις, ανάλογα με τις προτιμήσεις σου.

Και κάτι ακόμα,στην χώρα αυτή υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που υπηρετούν και συντηρούν το κατεστειμενο και πολλοί λίγοι που προκαλούν και αναζητούν την ανατρεπτικοτητα με ορθανοιχτο το βλέμμα στο μέλλον.

Μεταλλευτική επανεκκίνηση στην αρχή της αναπτυξιακής μεταρρύθμισης

Και τώρα ολική επανεκκίνηση και φουλ τις μηχανές για να σωθεί η «παρτίδα»

 Περίεργη αλλά αναμενόμενη η εξέλιξη της ψηφοφορίας με την έννοια ότι το πλειοψηφικό αποτέλεσμα περιλαμβάνει λιγότερο «κυβέρνηση» και περισσότερο «αντιπολίτευση». Το κυβερνητικό σχήμα βγαίνει για άλλη μια φορά λαβωμένο και παραμορφωμένο. Καταγράφονται ανακολουθίες, αντιφάσεις, αποδράσεις, αλλαζωνίες, παρρησίες, αλλά κυρίως εγωκεντρικές, στείρες, ανάρμοστες και αρτηριοσκληρωτικές συμπεριφόρες και πρακτικές. Προκύπτουν συγκεκριμένες ερμηνείες, εκτιμήσεις, διαστάσεις και διδάγματα μερικά από τα οποία αναφέρονται παρακάτω.

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα παραμένει βαριά άρρωστο και απολιθωμένο. Είναι φανερό ότι επίλεγονται ακόμη τα κομματικά συμφέροντα και η λογική της ιδεοληπτικής εσωστρέφειας, πριν και πάνω  από την προοπτική και εφαρμογή δημιουργικών μεταρρυθμίσεων για  την χώρα και τον λαό.

Οι βουλευτές που αρνήθηκαν την συμφωνία ισχυρίζονται ότι είπαν μεν ΟΧΙ σε αυτήν  αλλά την ίδια στιγμή λενε ΝΑΙ στη κυβέρνηση. Και εδώ πρόκειται μάλλον για παγκόσμια πρωτοτυπία ή ισχύει το γνωστό «απορώ πως θα ξεμπλέξω από την Κίκη και την Κοκό πια να διαλέξω».  Αλλά βέβαια με τον τρόπο αυτό, από την μια θολώνουν τα νερά και από την άλλη κρατάνε «με ένα σμπάρο δυό τριγώνια». Κάνουν δηλαδή στο ακέραιο το ιδεοληπτικό και λαϊκίστικο τους καθήκον και παράλληλα με την σιγουριά του ΝΑΙ (ελέω αντιπολίτευσης) παραμένουν στην κυβέρνηση. Ουσιαστικά λένε ΟΧΙ αλλά εισπράττουν ΝΑΙ. Στη βάση δηλαδή μιας καλά σχεδιασμένης  διπλοηθικής τακτικής  ψήφισαν και αυτοί, με έμμεσο τρόπο, τη σιγουριά του ΝΑΙ.

Στην περίπτωση κυβερνητικών στελέχων τίθεται κυρίαρχο θέμα συντονι σμού, συνεργασίας και εμπιστοσύνης. Είναι προφανές ότι οι αρνούμενοι την συμφωνία προτίμησαν να συνταχθούν με κομματικά στεγανά, ατέρμονες συνειστώσες και μειοψηφικές ομάδες αντί να στηρίξουν τον πρωθυπουργό, τους συναδέλφους τους στην κυβέρνηση και την ευρύτερα πλειοψηφική συσπείρωση. Και είναι πρωτοφανές και πρωτάκουστο στον κανονικό και φυσιολογικό κόσμο της πολιτικής, ότι ακόμη και μετά από αυτό να αρνούνται να παραιτηθούν δεχόμενοι έτσι να υπηρετήσουν την συμφωνία που οι ίδιοι απέρριψαν. Απίστευτα πράγματα. Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι αν  ο πρωθυπουργός και όλοι εμείς οι άλλοι πρέπει να δεχτούμε κάτι τέτοιο. Η απάντηση βέβαια είναι μία και πολύ συγκεκριμένη. Σε καμμία απολύτως περίπτωση. Εκτός κυβέρνησης και βλέπουμε.

Ένα άλλο θέμα που ξενίζει, είναι ότι αυτοί που δεν θέλουν την συμφωνία δεν προτείνουν εναλλακτικούς δρόμους βιώσιμης λειτουργίας και παρουσίας της χώρας. Όλες οι συζητήσεις που γίνονται από την πλευρά τους βασίζονται και καταλήγουν στην επιστροφή της δραχμής. Κάτι που κατά γενική ομολογία, όχι μόνο δεν απασχολεί αλλά ούτε καν υπόθεση εργασίας αποτελεί για τους πολίτες και το λαό. Που θέλει σε αντίθεση με τις απόψεις αυτές να πάει μπροστά και όχι πίσω. 

Σε κάθε περίπτωση το μεγάλο στοίχημα από εδώ και πέρα για μας είναι μέσα σε ένα πραγματικά σφιχτό οικονομικό περιβάλλον να πετύχουμε την υλοποίηση των απαραίτητων δομικών και άλλων μεταρρυθμίσεων. Και κυρίως να βάλουμε μπροστά την παραγωγική ανάπτυξη και οικονομία. Εκεί βρίσκονται τα πρόσθετα «αναπτυξιακά» έσοδα για το κράτος, εκεί και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ένας βασικός πυλώνας  στην κατεύθυνση κοινωνικο-οικονομικής ανάτασης άποτελεί η παραγωγική αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας. Η παρατεταμένη καθυστέρηση στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στις Σκουριές και άλλων σε εξέλιξη μεταλλευτικών επενδύσεων έχουν τραυματίσει την αξιοπιστία της χώρας σε ότι αφορά κυρίως στις δυνατότητες της να αξιοποιεί αποτελεσματικά την βιομηχανική αξία που διαθέτει. Και είναι πλέον σίγουρο, μετά και από τα τελευταία γεγονότα, ότι και στην περιπτώση του πλούσιων  κοιταμάτων στις Σκουριές της  Χαλκιδικής λειτούργησε, αντίστοιχα με αυτά που συμβαίνουν στη Βουλή και τη κυβέρνηση, η παραποίηση της αλήθειας, οι παραμορφωμένες ειδήσεις και ο διπλός λόγος. Και εδώ η κομματική «φιλία» έκανε θραύση οδηγώντας στον εναγκαλισμό τοπικών αντιμεταλλευτικών συμφερόντων με ορισμένα κυβερνητικά στελέχη, γεγονός που συνέτεινε και παρέτεινε την αβεβαιότητα.  Και στο θέμα αυτό χρειάζεται λοιπόν να πέσει άπλετο φως αλήθειας, αποσαφήνιση της πραγματικότητας και ξεκαθάρισμα τοπίου. Μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν και λέγονται, προκύπτει ότι η «εν γένει» παραπληροφόρηση πάει σύννεφο, πράγμα που γίνεται πλέον αντιληπτό και στο πρωθυπουργικό περιβάλλον.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα έχει χαρακτηριστικά μεταλλευτικής χώρας. Παρουσιάζει παγκόσμια παραγωγική υπεροχή σε μια σειρά από ορυκτές πρώτες ύλες, όπως είναι το βωξιτικό αλουμίνιο, το λατεριτικό νικέλιο, ο βεντονίτης, ο περλίτης, ο λευκόλιθος, οι άστριοι, ο χαλαζίας, ο γύψος αλλά και βιομηχανικά ορυκτά ειδικών χρήσεων όπως ο χουντίτης, οι ζεόλιθοι και ο ατταπουλγκίτης. Η μεγάλη όμως πρόκληση και ευκαιρία για την περιφερειακή και εθνική οικονομία πραμένει η παραπέρα παραγωγική υποστήριξη των μεταλλείων στη βάση ολοκληρωτικής πλέον πολυμεταλλικής εκμετάλλευσης, με την συμμετοχή δηλαδή όλων των περιεχόμενων μετάλλων μολύβδου, ψευδαργύρου, χαλκού, χρυσού και αργύρου. Αυτό είναι εφικτό και μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο μέσα από την εξόρυξη του χαλκούχου κοιτάσματος Σκουριών και της συναρτώμενης  λειτουργίας μεταλλουργίας χρυσού.

Δεν εννοούνται συνεπώς αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις χωρίς την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου. Για να γίνει όμως αυτό πράξη πρέπει να ξεκαθαρίσουν οι προθέσεις και το πολιτικό τοπίο γενικότερα τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Τότε θα γίνει ένα αποφασιστικό βήμα για να σωθεί η παρτίδα αλλά και η πατρίδα. 

Ευρωπαίος από την Ελλάδα

Στο επίκαιρο λοιπόν θέμα της Κοινοτικής προοπτικής το βασικό πρόβλημα είναι μάλλον η χαμένη ταυτότητα και η «δημιουργική ασάφεια» που  αφορούν στην Ευρωπαϊκή ιδέα. Η στιγμή δηλαδή εκείνη που όλοι εμείς θα νοιώθαμε και θα  φωνάζαμε ότι είμαστε πρώτα Ευρωπαίοι και μετά πολίτες της χώρας καταγωγής μας. Να λέμε απλά είμαι Ευρωπαίος από την Ισπανία ή είμαι   Ευρωπαίος από την Ελλάδα, κατ’ αντιστοιχία του είμαι Αμερικανός από το Τέξας. Και αυτό ήταν η μεγάλη πρόκληση και στοίχημα που δυστυχώς παραμένει ζητούμενο. Μάλιστα σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 5, σχετικά με το βαθμό αποδοχής του ευρωπαϊσμού εμείς με το ζόρι θα πιάναμε το 1. Φυσικά οι αρχικές διαφορές και αντιθέσεις  γνωστές και υπαρκτές αλλά πάντοτε στο τραπέζι των συζητήσεων με δυνατές και εφικτές τις κοινές προσεγγίσεις και λύσεις.  Και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν περιορίζονται στην οικονομική διάσταση και εξέλιξη της όλης πορείας. Στο σημείο δηλαδή εκείνο που η αντικειμενικότητα γίνεται υποκειμενικότητα, η συνεργασία καταλήγει  ατομισμός, η αληλλεγγύη απομόνωση και ο διεθνισμός εθνικισμός. Εμείς στην Ελλάδα ποτέ μάλλον δεν εννοούσαμε να γίνουμε στην πραγματικότητα, και όχι κατ’ όνομα Ευρωπαίοι. Η είσοδος μας στην Κοινότητα/Ένωση και αργότερα στην Ευρωζώνη είχε περισσότερο συμβολική σημασία και λειτούργεισε σαν «διαβατήριο» και πιστοποιητικό ισότιμης νομισματικής αναγνώρισης, αναζήτησης οικονομικής  σταθερότητας και ενδεχόμενα παρουσίας ευρύτερων δυνατοτήτων πλουτισμού. Και βέβαια ευκαιρίες και σχετικά οφέλη υπήρξαν για πολλούς στη κατεύθυνση αυτή. Δυστυχώς όμως οι χρηματοδοτήσεις στη βάση συνεχόμενων Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης, αγροτικών επιδομάτων αλλά και επιχορηγήσεων από άλλα ευρωπαϊκά προγράμματα, χάθηκαν, έγιναν ψίχουλα που τα πήρε ο άνεμος και τα διέλυσε. Αποτέλεσμα η ανάπτυξη να χάσει το δρόμο της και η πολυπόθητη σύγκλιση να μην έρθει ποτέ. Το πρόβλημα σε μας δεν είναι τωρινό, αλλά χρονολογείται δεκαετίες πριν. Η Ένωση αλλά ούτε η Ευρωζώνη θα πρέπει να ενοχοποιηθούν για το σημείο που φθάσαμε και να χρεωθούν από μόνες τους τη σημερινή μας κατάσταση. Ποτέ ή αν θέλετε σπάνια υπήρξε ορθολογιστική οργάνωση στο μηχανισμό του κράτους και αποτελεσματική δημοσιονομική λειτουργία. Δεν ασχοληθήκαμε σοβαρά και στρατηγικά με τη δική μας αναπτυξιακή δυναμική και ιδιαιτερότητα σαν μέρος των Ευρωπαϊκών στόχων, αλλά ούτε αναδείξαμε τα δικά μας  συγκριτικά πλεονεκτήματα όπως είναι οι πρώτες ύλες, ο τουρισμός, η γεωργία. Και αντί να σταθούμε αυτοκριτικά σε αυτές τις αδυναμίες και παραλείψεις, επιμένουμε και επιλέγουμε τις εθνικοπατριωτικές εξάρσεις και επάρσεις, τη συνθηματική συνωμοσιολογία και τους αντιευρωπαϊκούς αφορισμούς. Τακτικές και πρακτικές που ιστορικά  δεν έχουν βοηθήσει καμμία χώρα και σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι τώρα και για μας. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν τα επείγοντα προβλήματα εξακολουθούν να απαιτούν άμεσες και αποτελεσματικές λύσεις. Η συζήτηση για τη δραχμή δείχνει απόλυτη άγνοια κινδύνου για το αποτέλεσμα και επιβεβαιώνει άλλη μια φορά πόσο μακριά βρισκόμαστε ακόμη από μια βιώσιμη και προοδευτική κατάληξη. Κάθε αναφορά στη δραχμή θα πρέπει να σταματήσει εδώ και να διαγραφεί σαν όνομα αλλά κυρίως σαν νόημα από κάθε σύγχρονο Ελληνικό λεξιλόγιο και ρεαλιστικό σενάριο.