Το παραγωγικό εισόδημα δημιουργεί φορολογικό πλεόνασμα και λύνει την οικονομική εξίσωση

Καλοκαιρινές διακοπές και σχετική αποστασιοποίηση από την πίεση της καθημερινότητας, με σταθερό όμως το ενδιαφέρον και την προσοχή στις εξελίξεις εντός και εκτός χώρας. Σε μόνιμη κατάστασης αναμονής αλλά και συμμετοχής στις αντιπαραθέσεις, του χθες με το αύριο, του παλιού με το καινούριο, το κατεστειμένου με την αλλαγή, του κεκτειμένου με την δημιουργία, του μόνιμου με την προοπτική και της ακινησίας με την πρόοδο.

Πριν μερικές μέρες λοιπόν υπήρχε στον προσωπικό FB-τοίχο  υπουργού της κυβέρνησης η παρότρυνση «ιδεολογικού» του φίλου ότι είναι πλέον αναγκαίο να προχωρήσει στην ακύρωση, κατάργηση και οριστική απομάκρυνση της μεταλλευτικής επένδυσης στη Χαλκιδική. Σαν μοναδικό λόγο επικαλείται το γεγονός ότι μετά την υποχώρηση της κυβέρνηση στο θέμα της συμφωνίας με την ευρωζώνη, που έπληξε καίρια τις προγραμματικές της δεσμεύσεις, η εξέλιξη αυτή πρέπει απαραίτητα να  αντισταθμισθεί από απόφαση που να δείχνει ότι τηρείται μια άλλη κεντρική προεκλογική εξαγγελία, όπως είναι αυτή της εξόρυξης των πολυμεταλλικών κοιτασμάτων Χαλκιδικής, με κύρια φυσικά αναφορά στις Σκουριές. Δηλαδή  ο άνθρωπος αυτός, που όπως φάνηκε ζει στην άλλη άκρη της χώρας, ζητάει από τον υπουργό να συμβάλλει στην απόλυση 1.500 και πλέον εργαζομένων και σε ότι αυτό συνεπάγεται για την παραπέρα καθίζηση της εθνικής οικονομίας. Να καταρρεύσουν δηλαδή υφιστάμενες κοινωνικές δομές και να καταστραφεί ή Ελλάδα για να σωθεί το πολιτικό προφίλ κομμάτων και κυβέρνησης.  Είναι λοιπόν δυνατόν μια χώρα να έχει μέλλον με τέτοια «μυαλά» και αυτή τη νοοτροπία? Με ποια εφόδια και σε ποιά οικονομική βάση και ποιες κοινωνικές αξίες? Μήπως και σε αυτό φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι?

                             
Σε ότι αφορά τώρα στην ουσία του θέματος, με μια απλή, περισσσότερο συστημική προσέγγιση θα μπορούσε κάποιος εύκολα να διαπιστώσει ότι το παραγωγικό εισόδημα είναι σε θέση να μετατρέψει τη σημερινή φορολογική ανισότητα σε μαθηματική εξίσωση. Να δημιουργήσει δηλαδή φορολογικό ισοσκελισμό και πλεόνασμα, και να λύσει έτσι την οικονομική κρίση. Για παράδειγμα  από τις μισθολογικές δαπάνες που λογίζονται στο δημόσιο, επιστρέφεται περίπου στο κράτος, μέσα από  πληρωμές άμεσων και έμμεσων φόρων, στην καλύτερη περίπτωση το 50%. ‘Ετσι  τα κρατικά έσοδα από την πλευρά αυτή τείνουν διαρκώς μειούμενα. 

Από την άλλη πλευρά οι εργαζόμενοι στην παραγωγή, όπως αυτοί που δουλεύουν στα μεταλλεία Χαλκιδικής, για κάθε 100 ευρώ παραγωγικό εισόδημα πληρώνουν τουλάχιστον 50 ευρώ σε φόρους. Στην περίπτωση τους το ποσό αυτό προστίθεται και εμπλουτίζει τον κρατικό προϋπολογισμό. Κάθε εργαζόμενος δηλαδή που αμοίβεται αποκλειστικά από την παραγωγική οικονομία, με ότι αυτό συνεπάγεται, συνεισφέρει με την φορολογία του στο όποιο έλλειμμα του κράτους.. Και βέβαια με τον τρόπο αυτό εξυγιαινεται το ταμείο του κράτους, και διευκολύνεται και διασφαλίζεται η δημόσια λειτουργία του που προφανώς είναι απαραίτητη για την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών στη περίθαλψη, παιδεία και τις άλλες κοινωφελείς υποδομές. Και σε αυτή τη θετική διαπίστωση θα πρέπει επίσης να συμπεριληφθεί και ο εταιρικός φόρος που προκύπτει για παράδειγμα από την μεταλλευτική παραγωγή.
Δεν τίθεται συνεπώς θέμα αμφισβήτησης για την συμβολή παραγωγικής αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου στην εθνική οικονομία.

Σε ότι αφορά στην περιβαλλοντική διάσταση καλούνται και προκαλούνται όλοι σε ανοιχτό, διαφανή και δημόσιο διάλογο με όλες τις παράμετρους και δείκτες πάνω στο τραπέζι. Χωρίς οποιουσδήποτε περιορισμους στην επιλογή των επιστημόνων και της ατζέντας. Να τελειώσουν επιτέλους οι προπαγανδιστικές μεθοδεύσεις και κιδυνολογικές αναφορές. Τους ανακριβείς και συχνά ψευδείς ισχυρισμούς να διαδεχθούν η επίστημονική τεκμηρίωση και αλήθεια.  Υφαίνονται, όλο αυτό το διάστημα σε βάρος του κοινού συμφέροντος, καταστροφικά σενάρια που βρίσκουν έδαφος και σπέρνουν τον φόβο στον έτσι και αλλιώς ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό.
Άλλο αλήθεια και άλλο πραγματικότητα. Την αλήθεια πολύ δύσκολα την αλλαζεις ενώ την πραγματικότητα την προσαρμοζεις και την πλαθεις όπως θέλεις, ανάλογα με τις προτιμήσεις σου.

Και κάτι ακόμα,στην χώρα αυτή υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που υπηρετούν και συντηρούν το κατεστειμενο και πολλοί λίγοι που προκαλούν και αναζητούν την ανατρεπτικοτητα με ορθανοιχτο το βλέμμα στο μέλλον.

Μεταλλευτική επανεκκίνηση στην αρχή της αναπτυξιακής μεταρρύθμισης

Και τώρα ολική επανεκκίνηση και φουλ τις μηχανές για να σωθεί η «παρτίδα»

 Περίεργη αλλά αναμενόμενη η εξέλιξη της ψηφοφορίας με την έννοια ότι το πλειοψηφικό αποτέλεσμα περιλαμβάνει λιγότερο «κυβέρνηση» και περισσότερο «αντιπολίτευση». Το κυβερνητικό σχήμα βγαίνει για άλλη μια φορά λαβωμένο και παραμορφωμένο. Καταγράφονται ανακολουθίες, αντιφάσεις, αποδράσεις, αλλαζωνίες, παρρησίες, αλλά κυρίως εγωκεντρικές, στείρες, ανάρμοστες και αρτηριοσκληρωτικές συμπεριφόρες και πρακτικές. Προκύπτουν συγκεκριμένες ερμηνείες, εκτιμήσεις, διαστάσεις και διδάγματα μερικά από τα οποία αναφέρονται παρακάτω.

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα παραμένει βαριά άρρωστο και απολιθωμένο. Είναι φανερό ότι επίλεγονται ακόμη τα κομματικά συμφέροντα και η λογική της ιδεοληπτικής εσωστρέφειας, πριν και πάνω  από την προοπτική και εφαρμογή δημιουργικών μεταρρυθμίσεων για  την χώρα και τον λαό.

Οι βουλευτές που αρνήθηκαν την συμφωνία ισχυρίζονται ότι είπαν μεν ΟΧΙ σε αυτήν  αλλά την ίδια στιγμή λενε ΝΑΙ στη κυβέρνηση. Και εδώ πρόκειται μάλλον για παγκόσμια πρωτοτυπία ή ισχύει το γνωστό «απορώ πως θα ξεμπλέξω από την Κίκη και την Κοκό πια να διαλέξω».  Αλλά βέβαια με τον τρόπο αυτό, από την μια θολώνουν τα νερά και από την άλλη κρατάνε «με ένα σμπάρο δυό τριγώνια». Κάνουν δηλαδή στο ακέραιο το ιδεοληπτικό και λαϊκίστικο τους καθήκον και παράλληλα με την σιγουριά του ΝΑΙ (ελέω αντιπολίτευσης) παραμένουν στην κυβέρνηση. Ουσιαστικά λένε ΟΧΙ αλλά εισπράττουν ΝΑΙ. Στη βάση δηλαδή μιας καλά σχεδιασμένης  διπλοηθικής τακτικής  ψήφισαν και αυτοί, με έμμεσο τρόπο, τη σιγουριά του ΝΑΙ.

Στην περίπτωση κυβερνητικών στελέχων τίθεται κυρίαρχο θέμα συντονι σμού, συνεργασίας και εμπιστοσύνης. Είναι προφανές ότι οι αρνούμενοι την συμφωνία προτίμησαν να συνταχθούν με κομματικά στεγανά, ατέρμονες συνειστώσες και μειοψηφικές ομάδες αντί να στηρίξουν τον πρωθυπουργό, τους συναδέλφους τους στην κυβέρνηση και την ευρύτερα πλειοψηφική συσπείρωση. Και είναι πρωτοφανές και πρωτάκουστο στον κανονικό και φυσιολογικό κόσμο της πολιτικής, ότι ακόμη και μετά από αυτό να αρνούνται να παραιτηθούν δεχόμενοι έτσι να υπηρετήσουν την συμφωνία που οι ίδιοι απέρριψαν. Απίστευτα πράγματα. Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι αν  ο πρωθυπουργός και όλοι εμείς οι άλλοι πρέπει να δεχτούμε κάτι τέτοιο. Η απάντηση βέβαια είναι μία και πολύ συγκεκριμένη. Σε καμμία απολύτως περίπτωση. Εκτός κυβέρνησης και βλέπουμε.

Ένα άλλο θέμα που ξενίζει, είναι ότι αυτοί που δεν θέλουν την συμφωνία δεν προτείνουν εναλλακτικούς δρόμους βιώσιμης λειτουργίας και παρουσίας της χώρας. Όλες οι συζητήσεις που γίνονται από την πλευρά τους βασίζονται και καταλήγουν στην επιστροφή της δραχμής. Κάτι που κατά γενική ομολογία, όχι μόνο δεν απασχολεί αλλά ούτε καν υπόθεση εργασίας αποτελεί για τους πολίτες και το λαό. Που θέλει σε αντίθεση με τις απόψεις αυτές να πάει μπροστά και όχι πίσω. 

Σε κάθε περίπτωση το μεγάλο στοίχημα από εδώ και πέρα για μας είναι μέσα σε ένα πραγματικά σφιχτό οικονομικό περιβάλλον να πετύχουμε την υλοποίηση των απαραίτητων δομικών και άλλων μεταρρυθμίσεων. Και κυρίως να βάλουμε μπροστά την παραγωγική ανάπτυξη και οικονομία. Εκεί βρίσκονται τα πρόσθετα «αναπτυξιακά» έσοδα για το κράτος, εκεί και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ένας βασικός πυλώνας  στην κατεύθυνση κοινωνικο-οικονομικής ανάτασης άποτελεί η παραγωγική αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας. Η παρατεταμένη καθυστέρηση στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στις Σκουριές και άλλων σε εξέλιξη μεταλλευτικών επενδύσεων έχουν τραυματίσει την αξιοπιστία της χώρας σε ότι αφορά κυρίως στις δυνατότητες της να αξιοποιεί αποτελεσματικά την βιομηχανική αξία που διαθέτει. Και είναι πλέον σίγουρο, μετά και από τα τελευταία γεγονότα, ότι και στην περιπτώση του πλούσιων  κοιταμάτων στις Σκουριές της  Χαλκιδικής λειτούργησε, αντίστοιχα με αυτά που συμβαίνουν στη Βουλή και τη κυβέρνηση, η παραποίηση της αλήθειας, οι παραμορφωμένες ειδήσεις και ο διπλός λόγος. Και εδώ η κομματική «φιλία» έκανε θραύση οδηγώντας στον εναγκαλισμό τοπικών αντιμεταλλευτικών συμφερόντων με ορισμένα κυβερνητικά στελέχη, γεγονός που συνέτεινε και παρέτεινε την αβεβαιότητα.  Και στο θέμα αυτό χρειάζεται λοιπόν να πέσει άπλετο φως αλήθειας, αποσαφήνιση της πραγματικότητας και ξεκαθάρισμα τοπίου. Μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν και λέγονται, προκύπτει ότι η «εν γένει» παραπληροφόρηση πάει σύννεφο, πράγμα που γίνεται πλέον αντιληπτό και στο πρωθυπουργικό περιβάλλον.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα έχει χαρακτηριστικά μεταλλευτικής χώρας. Παρουσιάζει παγκόσμια παραγωγική υπεροχή σε μια σειρά από ορυκτές πρώτες ύλες, όπως είναι το βωξιτικό αλουμίνιο, το λατεριτικό νικέλιο, ο βεντονίτης, ο περλίτης, ο λευκόλιθος, οι άστριοι, ο χαλαζίας, ο γύψος αλλά και βιομηχανικά ορυκτά ειδικών χρήσεων όπως ο χουντίτης, οι ζεόλιθοι και ο ατταπουλγκίτης. Η μεγάλη όμως πρόκληση και ευκαιρία για την περιφερειακή και εθνική οικονομία πραμένει η παραπέρα παραγωγική υποστήριξη των μεταλλείων στη βάση ολοκληρωτικής πλέον πολυμεταλλικής εκμετάλλευσης, με την συμμετοχή δηλαδή όλων των περιεχόμενων μετάλλων μολύβδου, ψευδαργύρου, χαλκού, χρυσού και αργύρου. Αυτό είναι εφικτό και μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο μέσα από την εξόρυξη του χαλκούχου κοιτάσματος Σκουριών και της συναρτώμενης  λειτουργίας μεταλλουργίας χρυσού.

Δεν εννοούνται συνεπώς αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις χωρίς την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου. Για να γίνει όμως αυτό πράξη πρέπει να ξεκαθαρίσουν οι προθέσεις και το πολιτικό τοπίο γενικότερα τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Τότε θα γίνει ένα αποφασιστικό βήμα για να σωθεί η παρτίδα αλλά και η πατρίδα. 

Ευρωπαίος από την Ελλάδα

Στο επίκαιρο λοιπόν θέμα της Κοινοτικής προοπτικής το βασικό πρόβλημα είναι μάλλον η χαμένη ταυτότητα και η «δημιουργική ασάφεια» που  αφορούν στην Ευρωπαϊκή ιδέα. Η στιγμή δηλαδή εκείνη που όλοι εμείς θα νοιώθαμε και θα  φωνάζαμε ότι είμαστε πρώτα Ευρωπαίοι και μετά πολίτες της χώρας καταγωγής μας. Να λέμε απλά είμαι Ευρωπαίος από την Ισπανία ή είμαι   Ευρωπαίος από την Ελλάδα, κατ’ αντιστοιχία του είμαι Αμερικανός από το Τέξας. Και αυτό ήταν η μεγάλη πρόκληση και στοίχημα που δυστυχώς παραμένει ζητούμενο. Μάλιστα σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 5, σχετικά με το βαθμό αποδοχής του ευρωπαϊσμού εμείς με το ζόρι θα πιάναμε το 1. Φυσικά οι αρχικές διαφορές και αντιθέσεις  γνωστές και υπαρκτές αλλά πάντοτε στο τραπέζι των συζητήσεων με δυνατές και εφικτές τις κοινές προσεγγίσεις και λύσεις.  Και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν περιορίζονται στην οικονομική διάσταση και εξέλιξη της όλης πορείας. Στο σημείο δηλαδή εκείνο που η αντικειμενικότητα γίνεται υποκειμενικότητα, η συνεργασία καταλήγει  ατομισμός, η αληλλεγγύη απομόνωση και ο διεθνισμός εθνικισμός. Εμείς στην Ελλάδα ποτέ μάλλον δεν εννοούσαμε να γίνουμε στην πραγματικότητα, και όχι κατ’ όνομα Ευρωπαίοι. Η είσοδος μας στην Κοινότητα/Ένωση και αργότερα στην Ευρωζώνη είχε περισσότερο συμβολική σημασία και λειτούργεισε σαν «διαβατήριο» και πιστοποιητικό ισότιμης νομισματικής αναγνώρισης, αναζήτησης οικονομικής  σταθερότητας και ενδεχόμενα παρουσίας ευρύτερων δυνατοτήτων πλουτισμού. Και βέβαια ευκαιρίες και σχετικά οφέλη υπήρξαν για πολλούς στη κατεύθυνση αυτή. Δυστυχώς όμως οι χρηματοδοτήσεις στη βάση συνεχόμενων Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης, αγροτικών επιδομάτων αλλά και επιχορηγήσεων από άλλα ευρωπαϊκά προγράμματα, χάθηκαν, έγιναν ψίχουλα που τα πήρε ο άνεμος και τα διέλυσε. Αποτέλεσμα η ανάπτυξη να χάσει το δρόμο της και η πολυπόθητη σύγκλιση να μην έρθει ποτέ. Το πρόβλημα σε μας δεν είναι τωρινό, αλλά χρονολογείται δεκαετίες πριν. Η Ένωση αλλά ούτε η Ευρωζώνη θα πρέπει να ενοχοποιηθούν για το σημείο που φθάσαμε και να χρεωθούν από μόνες τους τη σημερινή μας κατάσταση. Ποτέ ή αν θέλετε σπάνια υπήρξε ορθολογιστική οργάνωση στο μηχανισμό του κράτους και αποτελεσματική δημοσιονομική λειτουργία. Δεν ασχοληθήκαμε σοβαρά και στρατηγικά με τη δική μας αναπτυξιακή δυναμική και ιδιαιτερότητα σαν μέρος των Ευρωπαϊκών στόχων, αλλά ούτε αναδείξαμε τα δικά μας  συγκριτικά πλεονεκτήματα όπως είναι οι πρώτες ύλες, ο τουρισμός, η γεωργία. Και αντί να σταθούμε αυτοκριτικά σε αυτές τις αδυναμίες και παραλείψεις, επιμένουμε και επιλέγουμε τις εθνικοπατριωτικές εξάρσεις και επάρσεις, τη συνθηματική συνωμοσιολογία και τους αντιευρωπαϊκούς αφορισμούς. Τακτικές και πρακτικές που ιστορικά  δεν έχουν βοηθήσει καμμία χώρα και σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι τώρα και για μας. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν τα επείγοντα προβλήματα εξακολουθούν να απαιτούν άμεσες και αποτελεσματικές λύσεις. Η συζήτηση για τη δραχμή δείχνει απόλυτη άγνοια κινδύνου για το αποτέλεσμα και επιβεβαιώνει άλλη μια φορά πόσο μακριά βρισκόμαστε ακόμη από μια βιώσιμη και προοδευτική κατάληξη. Κάθε αναφορά στη δραχμή θα πρέπει να σταματήσει εδώ και να διαγραφεί σαν όνομα αλλά κυρίως σαν νόημα από κάθε σύγχρονο Ελληνικό λεξιλόγιο και ρεαλιστικό σενάριο.     

Παραγωγική οικονομία για καλύτερο κοινωνικό κράτος

Είναι βαθιά μου πεποίθηση, όπως είναι και πολλών άλλων, ότι κάθε σύγχρονη και κυρίαρχη χώρα πρέπει να διαθέτει Δημόσια Ραδιολεόραση. Ανεξάρτητη, αντικειμενική, ποιοτική, παραγωγική. Το ίδιο βέβαια ισχύει και στις περιπτώσεις της εκπαίδευσης, της περίθαλψης, αλλά και άλλων υποδομών κοινής ωφέλειας, όπως είναι η γεωεπιστημονική έρευνα.  Σωστή λοιπόν η επαναλειτουργία της ΕΡΤ όπως επίσης είναι και η επαναπρόσληψη των εργαζομένων. Άλλωστε το δικαίωμα στην εργασία είναι συνώνυμο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και βασικός πυλώνας κοινωνικής συνοχής. Από την άλλη πλευρά το κράτος δεν είναι, και μάλλον δεν πρόκειται να γίνει ποτέ καλός επιχειρηματίας. Είναι λοιπόν απαραίτητο (και δεν ανακαλύπτουμε εμείς ξαφνικά την τροχό της άμαξας), όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια και αλλού, πλουτοπαραγωγικοί τομείς όπως η ενέργεια, ο ορυκτός πλούτος να βρεθούν στο επίκεντρο του οικονομικού ενδιαφέροντος σε αποκλειστική σχέση με επενδύσεις ιδιωτικών κεφαλαίων. Να ξεφύγουμε από το σύνδρομο, ότι δημόσιο καλό, ότι ιδιωτικό κακό. Λέγοντας λοιπόν αυτό, προκύπτει και είναι πολύ περίεργο το γεγονός ότι συζητιέται πολύ σοβαρά η ακύρωση της μεταλλευτικής επένδυσης στη Χαλκιδική, με «ακαριαία» επίπτωση την απόλυση 1500 εργαζόμενων, με αποτέλεσμα την ανεργία, την κοινωνική κατάρευση και με το δικαίωμα της εργασίας εδώ να πηγαίνει περίπατο. Είναι φανερό και γίνεται απόλυτα κατανοητό και στον πιο απλό πολίτη, ότι η εξίσωση μεγαλύτερο και δυναμικό δημόσιο από την μια, και μικρότερη και ασθενέστερη παραγωγική οικονομία από την άλλη, δεν βγαίνει. Και υπάρχουν παραδείγματα που δείχνουν καθαρά ότι τα πράγματα είναι εύκολα και απλά αρκεί να λειτουργούν με σωστό και ορθολογιστικό τρόπο. Επενδύσεις λοιπόν  με ευνοϊκές προυποθέσεις, υπεύθυνο νομοθετικό πλαίσιο και συγκεκριμένους όρους σε μια προοπτική υγειούς και δημόσια ωφέλιμης παραγωγικής οικονομίας, που είναι σε θέση να «πληρώσουν» και και να εξασφαλίσουν καλού επιπέδου δημόσιες υπηρεσίες με «ενορχηστρωτή» και διαχειριστή το σύγχρονο κράτος. Τα πλουτοπαραγωγικά δηλαδή μεταλλεία να διασφαλίσουν βιώσιμη και ποιοτική λειτουργία δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.    

Στην Ελλάδα ταιριάζει η μεταλλευτική Ευρώπη

Εδώ και μερικά χρόνια η Ευρώπη "ανεβάζει" παραγωγικους ρυθμούς στην αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου, και επιστρέφει δυναμικά στην "απεικόνιση" και το υπόμνημα του παγκόσμιου μεταλλευτικού χάρτη. Επιφανειακές και υπόγειες εξορύξεις χαλκού στη Σουηδία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ισπανια, Βουλγαρία, εκμεταλλεύσεις μολύβδου,ψευδαργύρου, άργυρου στην Ελλάδα, Ιρλανδία, Φινλανδία, Σουηδία, Πορτογαλία, Ισπανια, μεταλλεία χρυσού στη Ρουμανία, Φινλανδία, Σουηδία, Πορτογαλία, Ισπανια, Μεγάλη Βρετανία, παραγωγή βολφραμίου στην Αυστρία και κοβαλτίου στην Φινλανδία. Σίδηρος, χρώμιο, αλουμίνιο και έρχονται σίγουρα σπάνιες γαίες, γάλλιο, γερμάνιο, ίνδιο και άλλα κρίσιμα ορυκτά και μέταλλα. Περισσότερα από 60 ενεργά μεταλλεία εξόρυξης και εκμετάλλευσης μεταλλικών ορυκτών. Λειτουργούν με συγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους και σχετικό διαχειριστικό έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας σε όλα τα επίπεδα. Και όλη η εξελισσόμενη επενδυτική και παραγωγική πανδαισία, δεν αφορά μόνο σε οικονομικούς ή κερδοσκοπικούς λόγους, αλλά γίνεται κυρίως για να υπάρξει συνέχεια στην προοπτική κοινωνικής προόδου, τη στιγμή μάλιστα που οι ανάγκες και οι χρήσεις πρώτων υλών τείνουν ολοένα αυξανόμενες, και για να διασφαλιστεί αποτελεσματικά η ποιότητα και προστασία του περιβάλλοντος. Ότι άλλο λέγεται, ακούγεται και λανσάρεται γύρω από καταστροφικά σενάρια και σκηνικά τρόμου δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, δεν έχουν σχέση με την αληθινή κατάσταση και προφανώς εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα και σκοπιμότητες. Η Ελλάδα διαθέτει ανεκμετάλλευτο κοιτασματολογικό δυναμικό σε χαλκό, μόλυβδο, ψευδάργυρο, άργυρο, κυρίως χρυσό αλλά και άλλα μέταλλα, που μπορούν να την φέρουν με διαφορά στην πρώτη θέση σχετικής κατάταξης μεταξύ των μεταλλευτικών χωρών της Ευρώπης. Χρειάζεται λοιπόν καθαρό μυαλό, διαφανείς διαδικασίες και υπεύθυνες αποφάσεις για να μην χαθεί και αυτή η ευκαιρία δημιουργικήςπρωτοβουλίας και οικονομικής ανάπτυξης.

Με όπλο την αξιοπρέπεια της αλληλεγγύης και δημιουργίας

Κάτι που λέγεται συχνά  και καταλήγει να γίνεται πολύ εκνευριστικό, είναι η ευρύτερη χρήση και αναφορά της λέξης ή της έκφρασης ότι «η κυβέρνηση ή ο τάδε πολιτικός έκαναν «kolotoumpa».  Είναι γεγονός ότι σε μια αντιπολιτευτική και κυρίως σε μια προεκλογική περίοδο δίνονται πολλές υποσχέσεις με στόχο την κατάληψη και άλωση της εξουσίας. Με στρατηγική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» οι υποσχέσεις πέφτουν η μία μετά την άλλη, όχι επειδή πολλές φορές δεν είναι γνωστή η πραγματικότητα, αλλά γιατί προτιμάται και επιλέγεται η παράβλεψη της με ότι αυτό συνεπάγεται. Και φυσικά με το τρόπο αυτό η πολυπόθητη εξουσία έρχεται και καταλήγει σαν ώριμο φρούτο στα χέρια εκείνα που την αναζητούν επίμονα. Βέβαια τις σχετικά χαλαρές αντιπολιτευτικές και προεκλογικές περιόδους τις διαδέχονται αυτές της κυβερνητικής ευθύνης, με την ώρα της αλήθειας και σημαντικών  αποφάσεων στο προσκήνιο. Είναι η στιγμή που οι πολίτες θέλουν να δουν στην πράξη την υλοποίηση των υποσχέσεων. Ειναι τότε που δοκιμάζεται η αξιοπιστία όλων. Εκεί που βρίσκεται η ουσία των πραγμάτων και χρειάζονται το θάρρος, η τόλμη και  η σαφής παραδοχή ότι μπορεί και να έγιναν λάθος εκτιμήσεις και υπολογισμοί. Δεν είναι κακό ούτε απόλυτα κατακριτέο να αλλάξει η να διαφοροποιήσει κάποιος τις αρχικές απόψεις και θέσεις που είχε. Να δώσει πλέον την πραγματική διάσταση και να προχωρήσει με  νέα δεδομένα και στοιχεία. Δεν πρόκειται πολλές φορές για «kolotoumpa», ούτε για επιπολαιότητα  αλλά για ρεαλιστική και επικαιροποιημενη αντιμετώπιση των πραγμάτων. Είναι άλλωστε κάτι που μπορεί συμβείι και στα καλύτερα σπίτια. Για παράδειγμα στη νέα κοκκινοπράσινη κυβέρνηση της Σουηδίας, τόσο οι σοσιαλδημοκράτες όσο και οι οικολόγοι αναγκάστηκαν «εκ των πραγμάτων» να αλλάξουν αρκετές από τις αρχικές προεκλογικές τους υποσχέσεις και δέχτηκαν να υποστούν το όποιο πολιτικό κόστος προκειμένου  να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις και ζητούμενα που βρήκαν μπροστά τους. Χωρίς ομηρίες, εγκλωβισμούς, αφορισμούς, περιορισμούς και δισταγμούς αφού έπρεπε να υπάρξουν άμεσες λύσεις, μπροστινή κίνηση και προοδευτική εξέλιξη. Στην Ελλάδα όμως αντί για συγκεκριμένες και ουσιαστικές πρωτοβουλίες, πολλοί προτιμούν ακόμη να μιλούν για την χαμένη αξιοπρέπεια, αλλά δυστυχώς λίγοι προσπάθησαν μέχρι τώρα να την αναλύσουν και να την ορίσουν ψύχραιμα και με καθαρό μυαλό. Τη στιγμή μάλιστα που άλλα ζωτικότερα και βασικότερα θέματα έπρεπε να ενδιαφέρουν περισσότερο και να προηγούνται. Σε συνδυασμό με αυτό και χωρίς ιδιαίτερο λόγο υπάρχουν φωνές αναίρεσης και ακύρωσης της σοβαρότερης οικονομικής και αναπτυξιακης επιλογής που έκανε ποτέ η χώρα με την είσοδο της στην ευρωζώνη. Μια απόφαση που ήταν γνωστό ότι συνοδεύοτανε και περιλάμβανε προνόμια, δικαιώματα αλλά και πολλές υποχρεώσεις όπως και δεσμεύσεις. Στο πλάισιο αυτό και εφόσον η ευρωπαϊκή προοπτική βρίσκεται σε κατάσταση μερικού σκεπτικισμού και αμφισβήτησης υπάρχουν για μας δύο εντιμες λύσεις με φόντο την αξιοπρέπεια.

Η πρώτη έντιμη επιλογή είναι προφανώς η έξοδος μας από το ευρώ και η επιστροφή στη δραχμή στη βάση ανάδειξης μιας εθνικοπατριωτικής αξιοπρέπειας. Μια προσέγγιση που θεωρεί ότι η αξιοπρέπεια είναι σε μεγάλο βαθμό υπόθεση ελληνική. Με απλά λόγια λέμε ότι εμείς μισοκλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού μας και αποφασίζουμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας. Μπαίνουμε δηλαδή στο ευρωπαϊκό περιθώριο και στην απομόνωση με απρόβλεπτες επιπτώσεις και εξελίξεις. Ακρωτηριάζεται έτσι η χώρα και κατά κάποιο τρόπο καταδικάζεται και οδηγείται σε «ξαφνικό θάνατο». Μια εικονική δηλαδή αξιοπρέπεια με υποταγή στη ξύλινη γλώσσα του παρελθόντος, υψηλό κόστος αξιοπιστίας και μάλλον καταστροφικά αποτελέσματα. Αξιοπρέπεια μιας άλλης εποχής, αναγχρονιστική και βλαπτική. Που κατά κανόνα φυλακίζει και αιχμαλωτίζει το παρόν, και δεν απελευθερώνει το μέλλον. Κρατάει σε ομηρία χιλιάδες νέους που φαίνεται όμως ότι δεν την αναγνωρίζουν, δεν την θέλουν, αλλά ούτε μάλλον την χρειάζονται και την υιοθετούν φεύγοντας μαζικά εκτός χώρας.

Η δεύτερη επιλογή είναι η προοπτική της ανταγωνιστικής ή αν θέλετε της συναγωνιστικής αξιοπρέπειας. Πρόκειται για την πανανθρώπινη, την οραματική, την δημιουργική, την δυναμική αξιοπρέπεια. Αυτή της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της συνεννόησης. Αυτή που νοιάζεται και για την αξιοπρέπεια όλων των άλλων που συμμερίζονται και υπερασπίζονται τις  ίδιες αξίες. Που δεν είναι αποτέλεσμα ευαρέσκειας, αλαζωνείας και αυτοχαρακτηρισμών, αλλά κερδίζεται μέσα από τον σεβασμό, την σύγκριση, την αποδοχή καθώς την κοινή προσπάθεια, πορεία και δράση. Η αξιοπρέπεια που εκφράζεται από άλλους για μας και στηρίζεται στην συνέπεια και τη συμμετοχή. Αυτή που σε καμμία περίπτωση δεν αυτοανακυρήσσεται, δεν κληρονομείται αλλά ούτε χαρίζεται. Αναδεικνύεται, προκρίνεται και αποκτάται με ειλικρινείς σχέσεις, συμπεριφορές και στάσεις ζωής.

Είναι σίγουρο ότι σε κάθε περίπτωση ο δρόμος προς την αξιοπρέπεια οφείλει και πρέπει να είναι έντιμος, δημιουργικός και οραματικός. Να οπλίζει τους νέους με αυτοπεποίθηση σε μια διευρωπαϊκή και διεθνή συνεργατική όσο και ανταγωνιστική αντιμετώπιση της κοινωνικής και επαγελματικής τους ζωής. Οι παλιοί να μην φορτώνουν λοιπόν τους νέους με ευθύνες, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις που οι ίδιοι τους ποτέ δεν νοιάστηκαν να υπηρετήσουν με συνέπεια. Σε αυτούς μετρούσε και αρκούσε μόνο η ουτοπία και αυταπάτη της εθνικοπατριωτικής αξιοπρέπειας, που όσο και αν προσπαθούν να αναβιώσουν βρίκεται ήδη καρικευμένη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Συνεκτική και ευρείας κοινωνικής αποδοχής η προοπτική μεταλλευτικής ανάπτυξης στη Χαλκιδική

Μετά την ομολογουμένως συγκλονιστική παρουσία των 5 000 και πλέον εργαζομένων στα μεταλλεία Χαλικδικής και ενώ δεν έχουν δωθεί ακόμη συγκεκριμένες απαντήσεις για το μέλλον της παραγωγικής δραστηριότητας, είναι ίσως απαραίτητο για άλλη μια φορά να θυμίσει κάποιος το βασικό περιεχόμενο, χαρακτηριστικά και στόχους της επιχειρηματικής προσπάθειας που γίνεται.

Στην ΒΑ Χαλκιδική βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγαλύτερη «εν δυνάμει» μεταλλευτική επένδυση στην Ελλάδα, και μια από τις σπουδαιότερες της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας. Στόχος της η συνολική αξιοποίηση και εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου και του κοιτασματολογικού δυναμικού της περιοχής. Χαρακτηριστικό διαχρονικό γνώρισμα και πλεονέκτημα η πολυμεταλλική διάσταση που υποστηρίζει την οικονομική παρουσία  μολύβδου, ψευδαργύρου, χαλκού, χρυσού και αργύρου. Τα πλούσια διαθέσιμα αποθέματα και η πολυμεταλλικότητα τους προσθέτουν επιπλέον παραγωγική αξία και διευρύνουν την λειτουργική βιωσιμότητα και την αναπτυξιακή προοπτική. Προκύπτει λοιπόν και επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι το μέλλον της ΒΑ Χαλκιδικής είναι και εξακολουθεί να παραμένει σε μεγάλο βαθμό «μεταλλευτικό». Από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την «χρυσή» εποχή των Μακεδόνων μέχρι σήμερα η περιοχή βρίσκεται στο επίκεντρο κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας στη  βάση των  διαχρονικά αστείρευτων  πηγών ορυκτών πρώτων υλών που διαθέτει. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, γεγονός που έχει προσελκύσει το παρόν επιχειρηματικό και επενδυτικό ενδιαφέρον, αλλά είναι και ο βασικός λόγος που χωραταξικά ο ευρύτερος χώρος εξακολουθεί να χαρακτηριζεται μεταλλευτικός. Χώρος δηλαδή στον οποίο η αξιοποίηση του διαθέσιμου μεταλλευτικού δυναμικού σε σχέση με το προσδοκώμενο δημόσιο συμφέρον, βρίσκεται σε απόλυτη αναπτυξιακή προτεραιότητα.

Στο πλαίσιο της εξελισσόμενης επένδυσης, η τρέχουσα παραγωγική δραστηριότητα, οι εκσυγχρονιστικές παρεμβάσεις στα μεταλλεία, τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές, η κατασκευή των νέων εργοστασίων, οι περιβαλλοντικές αποκατάστασεις και η συνεχής κοιτασματολογική έρευνα απασχολούν άμεσα 2.000 εργαζόμενους, πολλαπλάσια περισσότεροι κερδίζουν και διατηρούν έμμεσα εισοδήματα, ενώ οι περιφερειακές και τοπικές οικονομίες κινούνται ανοδικά και σε υψηλά επίπεδα.

Σε μια εποχή που η χώρα διανύει μια παρατεταμένη κρίση, βρίσκεται στα όρια της κοινωνικής εξαθλίωσης και βιώνει φαινόμενα πρωτοφανούς και ανεξέλεγκτης ανεργίας, η επίσημη πολιτεία αντιμετωπίζει μάλλον εχθρικά ή αν θέλετε  απειλιτικά, μια από τις δυναμικότερες παραγωγικές επενδύσεις που  πραγματοποιήθηκαν ποτέ σε ελληνικό έδαφος. Η αρμόδιοι πολιτικοί προϊστάμενοι λοιπόν θέλουν να ακυρώσουν την εφαρμογή της υπάρχουσας σύμβασης θέτωντας σε κίνδυνο την δημιουργική προοπτική και το αναπτυξιακό μέλλον της χώρας. Και όλα αυτά φαίνεται ότι αποφασίζονται στη βάση των πιέσεων κάποιων ομάδων που «λασπολογούν» και  καταστροφολογούν εδώ και χρόνια εναντίον της  μεταλλευτικής δραστηριότητας. Δέχεται λοιπόν το αρμόδιο υπουργείο, χωρίς προηγούμενη ανάλυση και αξιολόγηση επί διαθέσιμων επιστημονικά τεκμηριωμένων στοιχείων και δεδομένων, τις κινδυνολογικές και διχαστικές αντιλήψεις ομάδων που μάχονται την πρόοδο και την  ανάπτυξη. Διαλέγει δηλαδή λάθος κοινωνική πλευρά και αντιαναπτυξιακή για τη χώρα κατεύθυνση. Προτιμάται ο δρόμος που οδηγεί σε μετωπική σύγκρουση με τους μεταλλωρύχους και τους άλους εργαζόμενους στα μεταλλεία, αντί της περιθωριοποιήσης αυτών που εδώ και χρόνια αλάζουν την αντιμεταλλευτική τους ατζέντα όπως συμφέρει και ταιριάζει, και έχουν  μοναδικό σκοπό τη διατήρηση και συντήρηση του τέλματος και της ακινησίας απέναντι στην πρόοδο και την εξέλιξη.  Δημιουργούνται λοιπόν πολλά ερωτήματα και απορίες. Με μια πολιτική πρακτική που θυμίζει περισσότερο αντιπολιτευτική ρητορική, η ηγεσία του υπουργείου,

·      αρνείται να λάβει υπόψη τις εγκρίσεις και αδειδοτήσεις της μεταλλευτικής δραστηριότητας και έργων στη Χαλκιδική, ακυρώνοντας έτσι τους σχετικούς ελέγχους και αποφάσεις των αρμόδιων υπηρεσιών και διοίκησης που ανήκουν στο ίδιο υπουργείο  

·    αρνείται να συζητήσει και να αξιολογήσει τις τεκμηριωμένες τεχνικές εκθέσεις και περιβαλλοντικές μελέτες κα πορίσματα των 100 και πλέον επιστημόνων που εργάζονται στα μεταλλεία

·     αρνείται να αναγνωρίσει και να κατανοήσει την αγωνία των μεταλλωρύχων και των άλλων εργαζομένων στα μεταλλεία για την δουλειά τους, αντιμετωπίζοντας τους συχνά σαν όργανο της επενδύτριας εταιρίας

·     αρνείται τη δυνατότητα της περιοχής και της χώρας να βαδίσουν στο δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης και της παραγωγικής οικονομίας

·       αρνείται να δει τη δυναμική και την αναπτυξιακή αξία που προσθέτει η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου ακυρώνοντας  την ευρωπαϊκή και διεθνή προοπτική που αυτή συνεπάγεται, λόγω κυρίως της διαρκώς αυξανόμενης ζήτησης πρώτων υλών   
  

Τα παρακάτω ερωτήματα που τίθενται σε σχέση με τη στάση των αρμόδιων υπουργών είναι,

·        παραμένουν εγκλωβισμένοι στην απόφαση τους να ακυρώσουν την μεταλλευτική επένδυση στην Χαλκιδική­?

·        εξακολουθούν να μην λαμβάνουν υπόψη τους την εγκυρότητα των συμβατικών υποχρέωσεων και να αγνοούν τις σχετικές συγκαταβατικές αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας, των αρμόδιων υπηρεσιών και της διοίκησης του υπουργείου?

·        επιμένουν στο κλείσιμο των μεταλλείων Χαλκιδικής και ουσιαστικά στην απόλυση όλων των εργαζομένων σε μια κρίσιμη και δύσκολη περίοδο για το αναπτυξιακό και ευρωπαϊκό υπαρξιακό μέλλον της χώρας?

·        Ποια είναι η πολιτική και το σχέδιο που αφορούν στην παραγωγική αξιοποίηση του ομολογουμένως δυναμικού ορυκτού πλούτου της χώρας?

Κρίσιμες απορίες και ερωτήματα που το καθένα ξεχωριστά απαιτούν σαφείς απαντήσεις σχετικά με τους χειρισμούς που οδηγούν 2.000 εργαζόμενους στην ανεργία και μια ολόκληρη κοινωνία στον οικονομικό μαρασμό, αλλά επηρεάζουν ψυχολογικά και το σύνολο του ελληνικού λαού που θέλει να δει την ανάπτυξη να συμβαδίζει με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Είναι πλέον σαφές και ευρύτερα αποδεκτό ότι ο ορυκτός πλούτος δινει  «παλμό» στην ελληνική ανάπτυξη.