«Ακαριαία» πρόσληψη και το όνειρο τώρα αρχίζει

Τελευταία γίνεται κάποια κουβέντα για την μεταλλουργική μέθοδο της Ακαριαίας Τήξης, που επιλέχθηκε σαν η καταλληλότερη για να παρθεί ο χρυσός από δύο διαφορετικού τύπου μεταλλεύματα (το χαλκούχο των Σκουριών και το μόλυβδο-ψευδαργυρούχο της Ολυμπιάδας), χωρίς την χρήση κυανίου. Πρόκειται για μια πρωτοποριακή, πρωτότυπη και καινοτόμο τεχνολογία που κατορθώνει να πολλαπλασιάσει τον πλούτο της περιοχής, αφού μαζί με τα συμπυκνώματα μολύβδου και ψευδαργύρου, θα παράγονται  χαλκός, χρυσός και άργυρος, πέντε δηλαδή συνολικά προϊόντα που διασφαλίζουν σε μεγάλο βαθμό την βιωσιμότητα της εκμετάλλευσης, την ανταγωνιστικότητα της επένδυσης και την σταθερότητα της απασχόλησης.  Και όλα αυτά με χαμηλό τεχνολογικό και παραγωγικό ρίσκο, και ορατή φιλική σχέση με το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Οι πιλοτικές δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν από ξένη εταιρία με υψηλό τεχνογνωσιακό επίπεδο και εμπειρία στην συγκεκριμένη μεταλλουργική μέθοδο ήταν επιτυχείς και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που οι επενδυτές την εμπιστεύτηκαν για να προχωρήσουν στην  υλοποίηση μιας από τις μεγαλύτερες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες στην χώρα. Και αυτό αφορά τόσο στο συνολικό επενδυτικό κεφάλαιο, όσο και στο πλουτοπαραγωγικό μέγεθος αλλά και στις πολλές και νέες ευκαιρίες εργασίας που θα προκύψουν. Απέναντι στο σπουδαίο αυτό γεγονός είναι λοιπόν  σαφές ότι επιχειρείται μια  ακαδημαϊκού χαρακτήρα συζήτηση, στη βάση μιας βιβλιογραφικής έρευνας, με χαρακτηριστικά θεωρητικής  και σεναριακής προσέγγισης, που θα ταίριαζαν περισσότερο σε  ένα επιστημονικό συνέδριο. Και βέβαια, η διαφορετική επιστημονική προσέγγιση είναι θεμιτή και μερικές φορές απαραίτητη αρκεί να τηρείται η δεοντολογία στο βαθμό που το επίπεδο, η αξιοπιστία και το περιεχόμενο της πληροφόρησης αντέχουν στη σύγκριση και επιτρέπουν την αντιπαράθεση.  Με άλλα λόγια η όλη διαδικασία να οδηγεί στην δημιουργία και την εξέλιξη, και όχι στη στειρότητα και τον δογματισμό. Και πέρα και πάνω από όλα να μην τίθεται σε κίνδυνο η δυναμική αποκατάστασης των νέων ανθρώπων. Η Ακαριαία Τήξη τους δίνει σήμερα την δυνατότητα να γνωρίσουν μια νέα τεχνολογική πρόκληση και ένα νέο πεδίο επαγγελματικής δραστηριότητας. Υπάρχει κάτι πού μπορεί να συγκριθεί με το μεγαλείο πρόσφατων «ακαριαίων» προσλήψεων νέων επιστημόνων? Νέων ανθρώπων που μέσα σε μια μέρα περνούν από τον αργό κοινωνικό «θάνατο» και την ανείπωτη απόγνωση, στην αισιοδοξία και την ελπίδα. Το δημιουργικό λοιπόν ταξίδι ξεκίνησε και το όνειρο αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα.  

Ο «ρατσισμός» της ΟΙΜΕ

Η Ομάδα Ινστρουκτόρων Μεταλειοφοβίας (ΟΙΜΕ, η επονομαζόμενη και αποκαλούμενη Οϊμέ), με εφαλτήριο την Χαλκιδική και «εκτός έδρας» μετακινήσεις για λουκέτο των απανταχού μεταλλείων, έχει βάλει στόχο να ακρωτηριάσει την αναπτυξιακή πρόοδο και προοπτική της χώρας. Στη βάση ενός απολυταρχικού καθεστώτος λειτουργίας χρησιμοποιεί κάθε μέσο που εξυπηρετεί και να κατοχυρώνει τα συμφέροντα της κάθε μια από τις συνιστώσες που την αποτελούν.  Με τρόπο αυταρχικό και καθόλου δημοκρατικό, η ΟΙΜΕ θέλει να επιβάλλει στην κοινή γνώμη οτιδήποτε βολεύει την διάχυτη υποκουλτούρα  και ηγεμονική αλαζονεία μιας μικροαστικής νομενκλατούρας.  Γιατί, για παράδειγμα σε τοπικό επίπεδο, ο κόσμος, όπως το κάνει δεκαετίες τώρα, έδωσε και δίνει απλόχερα την «μεταλλευτική» του ψήφο. Καθαρά και ξάστερα όπως αρμόζει στην δημοκρατία. Μοναδική εξαίρεση ήταν και είναι οι «λυκοφιλικές» παρέες της μειοψηφικής ΟΙΜΕ που με «μασονικό» τρόπο διαβάλλουν και διαστρέφουν την αλήθεια σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και του δημόσιου συμφέροντος σε εθνικό επίπεδο.  Συμβαίνει λοιπόν το 99,8  % των Ελλήνων να βρίσκεται στην ομηρία και να είναι υποχρεωμένο να συναρτά το μέλλον του στη βάση των επιθυμιών και των «ρατσιστικών» επιλογών του γνωστού κέντρου προπαγάνδας της ΟΙΜΕ.  Και βέβαια δεν πρόκειται κατ’ανάγκη για τον συνήθη ρατσισμό των φυλετικών διακρίσεων. Γιατί ο ρατσισμός σαν αντίληψη, νοοτροπία, συμπεριφορά και πρακτική έχει πολλές εκφάνσεις και πρόσωπα. Μάλιστα χαρακτηρίζει και σηματοδοτεί, τις περισσότερες φορές, μειοψηφικές ομάδες που στερούνται και δεν τυγχάνουν ευρύτερης κοινωνικής αποδοχής και αναγνώρισης, και προσπαθούν να επιβληθούν με ανάρμοστο και απειλητικό τρόπο. Αναπτυξιακός ρατσισμός, Οικολογικός ρατσισμός, Επιστημονικός ρατσισμός, Γεωγραφικός ή/και Δημογραφικός ρατσισμός είναι μερικές μορφές ρατσισμού που εντάσσονται στην καθημερινή τους πρακτική.

Χαρακτηριστικό στοιχείο Αναπτυξιακού ρατσισμού είναι ότι η μεταλλευτική αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου θεωρείται καταστροφή για την χώρα. Σύμφωνα με τους «ειδικούς» της ΟΙΜΕ η αναπτυξιακή τύχη της χώρας βρίσκεται στο Τουρισμό, στην Μελισσοκομία, στα γήπεδα γκολφ, και οτιδήποτε άλλο κατεβάζει το πονηρό μυαλό τους, αρκεί να μην είναι μεταλλεία. Θα ήταν φυσικά πολυτέλεια να μπει κανείς στο κόπο  επιστημονικής τεκμηρίωσης, οικονομικής ανάλυσης και αναπτυξιακής προσέγγισης, όταν έχει να κάνει με ανθρώπους που αρνούνται το διάλογο και αδιαφορούν για το κοινό καλό.

Ο Οικολογικός ρατσισμός που επίσης χαρακτηρίζει την ΟΙΜΕ, κινδυνολογεί γύρω από τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που χρεώνονται αποκλειστικά στη μεταλλευτική δραστηριότητα ή την περιορισμένη δασική αποψίλωση που προβλέπεται από τις εξορυκτικές εργασίες. Την ίδια στιγμή τα στόματα των περιφερόμενων οικολογούντων παραμένουν «ερμητικά κλειστά» όταν πρόκειται για την εκτεταμένη σήμερα παράνομη υλοτομία, με ξερίζωμα και όχι απλά κόψιμο των δένδρων, ή κάποια μεγάλη δασική πυρκαγιά. Από την μια λοιπόν ο οικολογικός αφορισμός της λειτουργίας των μεταλλείων και από την άλλη η «σιωπή των αμνών» για την ρύπανση που δημιουργούν άλλες ανθρωπογενείς δραστηριότητες, τις οποίες η ΟΙΜΕ υπερασπίζεται, προστατεύει και προβάλλει  με ξεχωριστό ζήλο.

Ο Επιστημονικός ρατσισμός προσομοιάζει στις φυλετικές διακρίσεις, αφού διαχωρίζει τους επιστήμονες στους ημέτερους, που  συνήθως λένε αυτά που τους λένε να πουν, και τους άλλους που γενικά και αόριστα, όπως ισχυρίζονται, «λαδώνονται» για να βάζουν με την ΟΙΜΕ. Η κατηγορία των επιστημόνων αυτών τους «χαλάει τη σούπα» και πρέπει πάση θυσία να εξοντωθεί. Άλλο τώρα που οι δικοί τους επιστήμονες ούτε πέρασαν, ούτε άγγιξαν, ούτε σκέφθηκαν και ποτέ δεν ασχολήθηκαν με μεταλλευτικές  περιοχές που «εκ του μακρώθεν» κρίνουν και με  πρωτόγνωρο φανατισμό καταδικάζουν σε αναπτυξιακό μαρασμό. Οι απόψεις τους είναι μάλλον αποτέλεσμα της επιπλαστικής τακτικής «σκουπίστε, ψεκάστε, τελειώσατε». Και για να σώσουν την παρτίδα καταφέρονται με βάναυσο τρόπο και σε προσωπικό επίπεδο εναντίον αυτών που πραγματικά ξέρουν, ερευνούν χρόνια και έχουν πολλά από τα  μεταλλευτικά έργα δεύτερο σπίτι τους. Αυτό και αν δεν είναι ο ορισμός του ρατσισμού. Το ερώτημα είναι με ποιο δικαίωμα πλήττουν την αξιοπρέπεια ανθρώπων με προσωπικότητα και ήθος  έτη φωτός από την δικιά τους. Και αυτό αφορά και τους ανθρώπους που εργάζονται σκληρά για να βγάλουν το ψωμί τους

Ο Γεωγραφικός ή/και Δημογραφικός ρατσισμός είναι ο πιο επικύνδινος αφού συχνά οδηγεί σε φαινόμενα κοινωνικού διχασμού. Χωριά και άνθρωποι χωρίζονται σε στρατόπεδα στην βάση του μεταλλειοφοβικού συνδρόμου που καλλιεργεί ανεύθυνα και ασυνείδητα η ΟΙΜΕ. Διαχωρίζει τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τους δημόσιους λειτουργούς, και κυρίως τους μαθητές και τους νέους, δηλητηριάζει τις σκέψεις τους, και γενικά δημιουργεί συνθήκες χαρακωμάτων και έντασης, με βίαιες συγκρούσεις και «εμφύλιες» συρράξεις. Προκειμένου όμως να πετύχει τους δικούς της στόχους η ΟΙΜΕ δεν διστάζει να χρησιμοποιεί όλα τα μέσα ψυχολογικής πίεσης χωρίς κοινωνικούς και ηθικούς περιορισμούς. Τι και αν ο ρατσισμός είναι καταδικαστέος, άθλιος και απάνθρωπος? Για την ΟΙΜΕ όλα επιτρέπονται, αρκεί το κέρδος να είναι δικό της. Αυτό μετράει και αυτό θα συνεχίσει να κάνει. ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ λοιπόν εφόλης της ύλης.      

Το Μέλλον στην Ελλάδα (δια) γράφεται πλέον με «Χρυσά» ανεξίτηλα γράμματα

Είναι γεγονός και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ελληνικός Ορυκτός Πλούτος μπορεί να είναι βιώσιμος, ανταγωνιστικός και αναπτυξιακός. Η παραγωγική του όμως αξιοποίηση παρεμποδίζεται και υπονομεύεται σήμερα με βίαιο και αυταρχικό τρόπο. Αυτό επιχειρείται στη βάση συγκεκριμένα μεθοδευμένης σκευωρίας που εδώ και μερικά χρόνια υφαίνεται από επιστημονικά άσχετους και κοινωνικά αδιάφορους ψευδό-οικολόγους που επιχειρούν μανιωδώς να ακυρώσουν κάθε μεταλλευτική δραστηριότητα και να καταδικάσουν χιλάδες οικογένειες στην ανεργία, την κοινωνική συρρίκνωση και τον οικονομικό μαρασμό.  Για την προστασία των συμφερόντων που απροκάλυπτα υπερασπίζονται δεν διστάζουν να παραπλανούν, να ψεύδονται, να τρομοκρατούν την κοινή γνώμη, και να μεταφέρουν φτηνή ενημέρωση και κατασκευασμένα στοιχεία σε άλλους ανυποψίαστους πολίτες. Με την διάχυση ανεξέλεγκτων, τυχάρπαστων και επικίνδυνων λεκτικών «ρύπων» τραυματίζουν, πολλές φορές ανεπανόρθωτα, την κοινωνική ηρεμία και συνοχή. Δυστυχώς όμως για αυτούς για κάθε κλισέ και στερεότυπη ανοησία και ασυναρτησία που ξεστομίζουν ένα νέο μεταλλείο τίθεται σε λειτουργία για να προσφέρει την πλουτοπαραγωγική του αξία προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Υπάρχουν προφανώς κρυφά και απροσδιόριστα κίνητρα στην βάση των οποίων καλλιεργείται μία καθόλα τεχνητή αντιπαράθεση, που εξελίσσεται συχνά σε αυτοαναιρούμενη αντίφαση και καταλήγει σε παρατεταμένες ψυχωτικές μεταπτώσεις και διαστροφές, με χαρακτηριστικά  εγωκεντρισμού, εμπάθειας, φαντασιοπληξίας και μυθομανίας. Επιδίδονται συχνά σε παραχάραξη της αλήθειας με επικίνδυνες προεκτάσεις και επιπτώσεις στην κοινή λογική, αλλά και ευρύτερα στην επιστημονική δεοντολογία και ηθική. Η προστιθέμενη αναπτυξιακή αξία που προκύπτει από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου αποτελεί σήμερα αδιαμφισβήτητο τεκμήριο σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Σε ότι αφορά στις χρυσοπαραγωγικές μεταλλευτικές δραστηριότητες η οικονομική διάσταση, συμπεριλαμβανομένης της απασχόλησης και της διαρκώς αυξανόμενης ζήτησης στις «πράσινες» τεχνολογίες, εμφανίζεται ιδιαίτερα ελκυστική κυρίως σε ότι αφορά στην ανάληψη νέων επενδυτικών πρωτοβουλιών.

Συγκεριμένα, σε παγκόσμια κλίμακα λειτουργούν σήμερα ή πρόκειται να ξεκινήσουν  439 μεταλλεία εξόρυξης χρυσοφόρων κοιτασμάτων και παραγωγής χρυσού, σε περίπου 64 χώρες, με ετήσια παραγωγή 2.500 τόννους, τη στιγμή που τα γνωστά αποθέματα στον κόσμο προσεγγίζουν συνολικά τους 99.512 τόννους, σχεδόν ισοδύναμα κατενεμημένα στην Β. Αμερική, Ν. Αμερική, Αφρική, Ασία και Ωκεανία. Ο μεταλλευτικός κύκλος του χρυσού δημιουργεί εκατομμύρια θέσεις εργασίας και πρόσθετες ευκαιρίες απασχόλησης, εκτείνεται γεωγραφικά σε όλες τις ηπείρους , στις περισσότερες χώρες και γενικότερα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Η χρυσοπαραγωγική δραστηριότητα είναι το ίδιο θετική και δυναμική ανεξάρτητα από το αναπτυξιακό επίπεδο της χώρας όπου λειτουργούν τα μεταλλεία. Η παρουσία τους στον Καναδά, στις ΗΠΑ, την Σουηδία, την Φινλανδία δεν διαφέρει ούτε υπολλείπεται τεχνολογικά από αυτό που συμβαίνει αντίστοιχα στην Χιλή, στην Γκάνα, στο Μεξικό και στη Ν. Αφρική. Από την άλλη πλευρά η εντατικοποίηση αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου φέρνει, για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία της, την Ευρώπη σε      θέση ισχύος στον παγκόσμιο χάρτη παραγωγής χρυσού, με επίκεντρο τις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, της Ιβηρικής και της Καρπαθό-Βαλκανικής, όπου εντοπίζονται επίσης και οι περισσότερες επενδύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη. Τραγική εξαίρεση αποτελεί η Ελλάδα, που ενώ διαθέτει τα μεγαλύτερα βεβαιωμένα αποθέματα χρυσού στην Ευρώπη, ύψους 420 τόννων και ακαθαριστής μεταλλευτικής αξίας πλέον των 16 δισ. ευρώ (μαζί με τον άργυρο), και κατατάσσεται μεταξύ των πλέον δυναμικών πλουτοπαραγωγικών πηγών στον κόσμο, η αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου δοκιμάζεται ακόμη και σήμερα από την ατολμία ή την ανακολουθία των πολιτικών, την γραφειοκρατία της διοίκησης, αλλά κυρίως από την αναχρονιστική και καταστροφική λειτουργία της «εκ Ιερισσού» προερχόμενης Ομάδας Ινστρουκτόρων ΜΕταλλειοφοβίας (ΟΙΜΕ, διαβάζεται οϊμέ), όπου επίσης εδρεύει το νοητό Κέντρο Διάδοσης και Μετάδοσης Μεταλλειοφοβίας με όλες γενικά τις συνιστώσες του. Η ΟΙΜΕ κάνει οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους για να υπονομεύσει το αναπτυξιακό μέλλον της χώρας. Μαζί με τους φωτισμένους επιστήμονες που την ακολουθούν ανακατεύει και μπερδεύει ανόμοια και άσχετα μεταξύ τους πράγματα, όπως κυριολεκτικά την βολεύει, προκαλώντας σύγχυση, απορία και εύλογα ερωτηματικά. Γιατί αυτοί που την αποτελούν είτε είναι απλά άσχετοι, είτε επιλέγουν τον ρόλο των παραχαρακτών της επιστημονικής αλήθειας. Διότι είναι σαφές ότι στους κοιτασματολογικούς τύπους που απαντούν στην Ελλάδα ο χρυσός είναι βασικός οικονομικός στόχος στα επιθερμικά (π.χ. Πέραμα, Σάππες) και ορογενετικά μεταλλεύματα, ενώ συνοδεύει την οικονομικότητα των μετασωματικών πολυμεταλλικών (π.χ. Ολυμπιάδα) και πορφυρικών χαλκού (π.χ. Σκουριές, Γερακαριό, Ποντοκερασιά). Γεγονός που σημαίνει διαφορετικές γεωλογικές και γωχημικές συνθήκες, ξεχωριστή ορυκτολογική σύσταση και «ως εκ τούτου» διαφοροποιημένες σε κάθε περίπτωση διαδικασίες εμπλουτισμού, μεταλλουργίας και γενικότερα παραγωγής, διαφορετικό χημισμό τελμάτων, αλλά και αντίστοιχα άλλες περιβαλλοντικές επιπτώσεις και μεθόδους διαχείρισης αποβλήτων. Έτσι είναι τα πράγματα, απλά και συγκεκριμένα. Αν λοιπόν οι οϊμίτες δεν τα γνωρίζουν καλά θα είναι να τα μάθουν. Υπάρχουν επαγγελματίες (προσοχή στις απομιμήσεις) που τα γνωρίζουν, είναι διαθέσιμοι και ποτέ δεν αρνήθηκαν να βοηθήσουν. Αν πάλι τα γνωρίζουν ήδη θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί κρύβουν την αλήθεια, κυρίως σε ότι αφορά στους επιστήμονες της ΟΙΜΕ που, αν μη τι άλλο, ξέρουν ότι η επιστημονική έρευνα οδηγεί στην αντικειμενική αλήθεια και τεκμηρίωση.  Και αυτό αποδεικνύεται σήμερα ευρύτερα αφού για κάθε μεταλλευτικό ψέμμα που λέγεται και φοβικό σύνδρομο που αναπαράγεται ένα μεταλλείο χρυσού «γεννιέται» σε κάποιο σημείο του κόσμου. Όσο πιο πολύ παραβιάζεται η αλήθεια τόσο περισσότερο πληθαίνουν τα μεταλλεία χρυσού. Γιατί στην πραγματικότητα ο κόσμος των μεταλλείων χρυσού είναι ένας κόσμος χωρίς παραχάραξη της αλήθειας και μακριά από φοβικά σύνδρομα. Ένας κόσμος που σέβεται απόλυτα το περιβάλλον, όπου η μεταλλευτική παραγωγή χρυσού συμβαδίζει με υψηλά επίπεδα ανακύκλωσης, καθαρά δάση και ακτές, αυτοκινητόδρομους χωρίς σκουπίδια, ανθρώπινες πόλεις και γενικά ποιοτικές συνθήκες ζωής. Η δήθεν οικολογική ευαισθησία της οϊμιτικής συνάθροισης και των συνιστωσών της, σε σχέση μόνο με την μεταλλευτική δραστηριότητα, δεν είναι τίποτα άλλο από μια στείρα οικολογική υποκρισία αφού στην πραγματικότητα δεν δίνουν δεκάρα για τα δάση σκουπιδότοπους, τις ακτές χωματερές, τους αυτοκινητόδρομους απορριμματοφόρα, τα βρώμικα νερά, τις τσιμεντουπόλεις και γενικά το υποβαθμισμένο περιβάλλον. Αλλά το ποτάμι δεν γυρίζει πλέον πίσω.  Οι πολίτες λένε ΝΑΙ σε ανάπτυξη και απασχόληση με βιώσιμο Ορυκτό Πλούτο και ΟΧΙ σε ανεργία και κοινωνική ομηρία και συρρίκνωση, που δρομολογούν οι πλανόδιοι  ψευδό-οικολόγοι. 

 

Στο ψευτοδίλημμα Μεταλλεία ή Όχι, η απάντηση είναι Απασχόληση, Συνοχή, Πρόοδος, Πολιτισμός και καθαρό Περιβάλλον

Τα ορυκτά παράγουν πλούτο, δημιουργούν απασχόληση, προσφέρουν «καθημερινές» πρώτες ύλες και προστατεύουν το περιβάλλον. Καλύπτουν βασικές κοινωνικές ανάγκες και προσθέτουν αναπτυξιακή αξία στο σύνολο της παραγωγικής οικονομίας. Γενικά συνεισφέρουν στην ευημερία και την πρόοδο, απελευθερώνουν εξωστρεφείς επιχειρηματικές δυνάμεις, περιορίζουν την υποβάθμιση και την ύφεση, και ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα και την εθνικά αυτοδύναμη και ανεξάρτητη παρουσία της χώρας.

Η συμβολή αξιοποίησης του Ορυκτού Πλούτου στην απασχόληση και την παραγωγική οικονομία αναδεικνύεται και αποδεικνύεται και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Συγκεκριμένα, στους τομείς εξόρυξης μεταλλικών ορυκτών   δραστηριοποιούνται σήμερα 250 ευρωπαϊκές επιχειρήσεις (μεταξύ αυτών 3 μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες του κλάδου), με συνολική κεφαλοποίηση που ανέρχεται σε 96 δισ. ευρώ και απασχόληση 415.000 εργαζομένων. Παρά το γεγονός αυτό, η Ευρώπη παράγει σήμερα το 8% ενώ καταναλώνει περίπου 30% της παγκόσμιας παραγωγής μετάλλων. Είναι λοιπόν απαραίτητο να ενταθεί η αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κοιτασμάτων προς όφελος της μεταποιητικής βιομηχανίας, της οικονομικής ανάπτυξης και των καθημερινών αναγκών των πολιτών. Στην περίπτωση των βιομηχανικών ορυκτών απαχολούνται περίπου 100.000 εργαζόμενοι σε 810 ορυχεία και λατομεία, και σε 830 μονάδες παραγωγής 145 εκ. τόννων, που συνεισφέρουν περίπου 13 δισ. ευρώ στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ. Σε ότι αφορά στα αδρανή υλικά παράγονται 3 δισ. τόννοι, συνολικής αξίας μεγαλύτερης των 35 δισ. ευρώ. Λειτουργούν περίπου 25.000 λατομεία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, και απασχολούνται περισσότεροι από 250.000 εργαζόμενοι.

Ο πλουτοπαραγωγικός ρόλος των ορυκτών, και η συμβολή τους στην απασχόληση και την ανάπτυξη δεν αμφισβητείται πλέον από κανένα ευρωπαίο πολίτη. Θλιβερή και τραγική εξαίρεση αποτελεί μικρή Ομάδα Δημιουργίας Μεταλλειοφοβίας (ΟΔΜ), που με σημείο αναφοράς την Ιερισσό, περιφέρεται ανά την Ελλάδα, και σκαρφίζεται και χρησιμοποιεί κάθε είδους αυταρχικές μεθοδεύσεις, προβοκατόρικες πρακτικές και, κινδυνολογικά και καταστροφολογικά σενάρια για να επιβάλλει το αντιμεταλλευτικό της σχέδιο. Στόχος της η αλλοίωση της αλήθειας, η παραπληροφόρηση και η παραπλάνηση ανυποψίαστων πολιτών. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα καθημερινής φοβικής προπαγάνδας είναι,

1.     Οι μεταλλευτικές δραστηριότητες διαπράττουν μοναδικά περιβαλλοντικά εγκλήματα που δηλητηριάζουν τους ανθρώπους. Είναι αλήθεια ότι προκύπτουν επιπτώσεις (όπως συμβαίνει με κάθε μορφή ανθρωπογενούς δραστηριότητας) που αντιμετωπίζονται στη βάση διαθέσιμων σήμερα τεχνολογιών περιβάλλοντος. Και βέβαια πολύ δύσκολα θα βρει κανείς σε όλο τον πλανήτη περιπτώσεις όπου υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες λόγω μεταλλευτικής ρύπανσης. Είναι επίσης προκλητικό και ασύστολο ψέμμα ότι μόνο τα μεταλλεία επιβαρύνουν το περιβάλλον. Αναφέρεται λοιπόν στο Στρατηγικό Σχέδιο της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας από το 2011. [Συγκρούσεις χρήσεων γης εντοπίζονται κυρίως στην περιοχή του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης, στις παράκτιες περιοχές της Χαλκιδικής (τουριστική κατοικία, γεωργία,εξορυκτικές δραστηριότητες) και της Πιερίας, καθώς και σε περιοχές αυθαίρετης δόμησης με αποτέλεσμα την αλλαγή χρήσης και την υποβάθμιση σημαντικών πόρων (π.χ. δασικές εκτάσεις, γεωργική γη υψηλής παραγωγικότητας). Το φαινόμενο της «εξειδίκευσης» των παραθαλάσσιων περιοχών στον τουρισμό και η οικιστική διασπορά στον εξωαστικό χώρο έχει ως συνέπεια την υπερβολική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων στις ακτές της Πιερίας, της Χαλκιδικής και του Στρυμονικού κόλπου]. Ακόμη προστίθεται ότι [Τα κυριότερα περιβαλλοντικά προβλήματα που καταγράφονται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αφορούν στη ρύπανση των υδάτινων αποδεκτών (θάλασσας, ποταμών, λιμνών, υδροφόρου ορίζοντα) και την αστική ρύπανση. Οφείλονται κατά κύριο λόγο στην υπέρμετρη χρήση λιπασμάτων και γεωργικών φαρμάκων, στην εντατική οικιστική-τουριστική ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών και στην οικιστική επέκταση στις περιαστικές και παράκτιες περιοχές της Περιφέρειας. Επίσης, η υπεράντληση συντελεί ακόμα περισσότερο στην υποβάθμιση του υδατικού δυναμικού]. Μάλιστα η περιβαλλοντική επιβάρυνση από την άναρχη τουριστική δραστηριότητα συγκαταλέγεται μεταξύ των κυριότερων δυναμικών απειλών της περιοχής.

2.     Το κυάνιο θα μολύνει τα νερά, τα εδάφη και βλάψει την ανθρώπινη υγεία. Αποτελεί ίσως την πιο συχνή κινδυνολογική αναφορά που έχει στόχο να τρομοκρατήσει τον κόσμο. Μια εύκολη και αποτελεσματική πρακτική με άμεσες ψυχολογικές και φοβικές επιπτώσεις. Τι και αν η μεταλλουργία χαλκού, βάση της οποίας ανακτάται επίσης χρυσός και  άργυρος, δεν περιλαμβάνει την χρήση κυανιούχων ενώσεων?  Αυτό που μετράει για την ΟΔΜ είναι η δημιουργία θολού τοπίου και σύγχυσης στην κοινή γνώμη με μοναδικό στόχο το ατομικό και μικροαστικό συμφέρον. Σε ότι αφορά στις περιοριμένες ποσότητες κυανιούχου νατρίου που χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες στο εργοστάσιο εμπλουτισμού Στρατωνίου, δεν έχουν διαπιστωθεί ούτε πρόκειται να υπάρξουν επιπτώσεις στο περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Αλλά βέβαια η ΟΔΜ επιμένει στην κυανιοποίηση των πάντων εκτελώντας την γνωστή και πετυχημένη συνταγή, «πες-πες κάτι θα μείνει».

3.     Τα μεταλλεία θα καταστρέψουν την Χαλκιδική, το Κιλκίς, την Θράκη και την υπόλοιπη Ελλάδα. Η προπαγανδιστική και γενικευμένη αυτή άποψη διατυμπανίζεται από την ΟΔΜ σε μια προσπάθεια να δώσει στην παρουσία της μια πανελλαδική ταυτότητα και διάσταση. Γεγονός που σε κάποιο «γεωγραφικό» βαθμό έχει πετύχει. Αυτό βέβαια που ενδιαφέρει την συγκεκριμένη Ομάδα ανθρώπων είναι αποκλειστικά η ευρύτερη περιοχή Ιερισσού, την οποία, κατα περίεργο τρόπο, έχουν συνδέσει με τις εξορυκτικές και μεταλλευτικές δραστηριότητες που γίνονται αλλού. Το στενό τοπικό ενδιαφέρον τους είναι προφανές και προκύπτει από το γεγονός ότι, μερικοί απ’αυτούς που εντάσσονται στον πυρήνα της ΟΔΜ είχαν στο παρελθόν εκφρασθεί θετικά για την λειτουργία των μεταλλείων στο Στρατώνι, την Στρατονίκη και την Ολυμπιάδα, αρκεί να μην μην γίνονταν το ίδιο στις Σκουριές, που κατά την στρεβλή και παράλογη αντίληψη τους θα βλάψει την δική τους περιοχή. Το ειδικό όμως βάρος σε αυτή την περίπτωση ήταν πολύ μικρό και χρειάζονταν η εφαρμογή διευρυμένης περιπλοκής των πραγμάτων, όπως είναι η γνωστή τακτική περιφοράς και μετακύλησης του δικού τους προβλήματος σε άλλες περιοχές. Δηλαδή, με άλλα λόγια, αν κάνουν την δική τους υπόθεση πρόβλημα όλης της χώρας, τότε έχουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχουν αυτό που θέλουν. Έτσι λοιπόν άρχισαν τα ταξίδια στην Θράκη, το Κιλκίς και αλλού. Κατόρθωσαν να στρέψουν ένα σημαντικό πολιτικό χώρο εναντίον των μεταλλείων. Γυρίζουν από Δημο σε Δήμο απαιτώντας την έκδοση ψηφισμάτων κατά της μεταλλευτικής δραστηριότας. Γενικά ζητούν από όλη την χώρα να μην αξιοποίησει τον ορυκτό της πλούτο (αντίθετα με αυτό που κάνουν όλες οι χώρες του πλανήτη) και να σπρώξουν τους εργαζόμενους των μεταλλείων στην ανεργία. Απίστευτα πράγματα που μάλλον δεν γίνονται τυχαία. Και είναι σίγουρο ότι μόλις πάρουν αυτό που θέλουν θα ξεχάσουν οτιδήποτε αναφέρεται και αφορά σε άλλες περιοχές.

4.     Υπάρχουν επιστημονικές απόψεις που στρέφονται εναντίον των μεταλλείων και κάθε εξορυκτικής δραστηριότητας. Πρόκειται για περιορισμένο και συγκεκριμένο αριθμό επιστημόνων με διάσπαρτες απόψεις και ισχυρισμούς, έξω από κάθε δεοντολογική θεώρηση και πρακτική, όπως είναι η τεκμηρίωση σκοπιμότητας, η συλλογή στοιχείων πεδίου, η εκτέλεση αναλύσεων, η ερμηνεία και ταυτοποίηση δεδομένων,  η εξαγωγή συμπερασμάτων και πορισμάτων, η σύνταξη μελέτης και γενικά οι μεθοδολογικές προσεγγίσεις που έχουν πραγματοποιήσει άλλοι.  Επιστήμονες που στο παρελθόν είχαν υποστηρίξει και συμβάλλει με έρευνες στην κοιτασματολογική αξιολόγηση και οικονομοτεχνική εκτίμηση ορυκτών πρώτων υλών βασικών και πολύτιμων μετάλλων, και σε ορισμένες περιπτώσεις προτείνει την μεταλλευτική τους αξιοποίηση. Τι έχει συμβεί από τότε μέχρι σήμερα για να διαφοροποιηθούν εντελώς από την αρχική τους θέση και να περάσουν στην αντίπερα όχθη? Τι έχουν να πουν στους σημερινούς επαγγελματίες γεωλόγους, μηχανικούς μεταλλείων, μεταλλουργούς, τεχνολόγους περιβάλλοντος και άλλους, που στο παρελθόν υπήρξαν φοιτητές τους και άκουγαν διαφορετικά πράγματα? Ποιο έιναι το επιστημονικά σωστό, αυτά που δίδασκαν τότε ή αυτά που επικαλούνται σήμερα? Γιατί είναι γνωστό ότι η επιστημονική έρευνα είναι αντκειμενική και οδηγεί στην αλήθεια. Με το χρόνο εκσυγχρονίζεται, επικαιροποιείται, πλησιάζει και προσεγγίζει την πραγματικότητα με μεγαλύτερη ακρίβεια, αλλά πολύ δύσκολα, σχεδόν ακατόρθωτα, αλλάζει 180 μοίρες και ανατρέπεται. Εκτός και αν έχουν φτιάξει, και στην περίπτωση αυτή, τον δικό τους επστημονικό μικρόκοσμο με κανόνες που βολεύουν αυτούς που ασπάζονται την γνωστή ρήση του λαού, «εμένα με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω».

Η Χαλκιδική αλλά και το Κιλκίς είναι περιοχές με πλούσιο υπέδαφος, και μακρόχρονη μεταλλευτική παράδοση και ιστορία. Ταυτόχρονα παρουσιάζουν γενικά χαμηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και εμφανίζονται σχετικά αραιοκατοικημένες, στη τάξη των 36 και 32 κατοίκων/τ.χλμ., αντίστοιχα, την στιγμή που στις άλλες περιφερειακές ενότητες της Κ.Μακεδονίας (εκτός Θεσσαλονίκης) η πυκνότητα κυμαίνεται από 44-84 κατοίκους/τ.χλμ.  Τα τελευταία χρόνια, η αρχική πληθυσμιακή μεγένθυση υποχώρησε ενώ παράλληλα αυξήθηκε θεαματικά και ο δείκτης ανεργίας. Γενικά στη Χαλκιδική ο τουρισμός αποτελεί την βασική βιομηχανική δραστηριότητα με τα μεταλλεία να παίζουν διαχρονικά σημαντικό αναπτυξιακό ρόλο. Η γεωργική παραγωγή έχει την δική της σταθερή παρουσία και εξέλιξη και δεν φαίνεται να επηρεάζεται από τις άλλες δύο δραστηριότητες. Γίνεται φανερό και αποτελεί και ιστορικό κεκτημένο, ότι ο Τουρισμός, η γεωργό-κτηνοτροφία (συμπεριλαμβανομένης της πολυσυζητημένης και καθόλα συμπαθούς μελισσοκομίας) και τα Μεταλλεία μπορούν να συνυπάρξουν και να οδηγήσουν σε σταθερή ανοδική και ποιοτικότερη πορεία την απασχόληση, τον πολιτισμό, την πρόοδο και το περιβάλλον. Αρκεί να απαλλαγεί κανείς από το ψυχολογικό σύνδρομο της  Μεταλλειοφοβίας. Να δημιουργηθεί αυτή τη φορά μια δυναμική πρωτοβουλία ή καλύτερα ένα πλειψηφικό κίνημα αντιμετώπισης και εξάλειψης της επιδημικής αυτής κατάστασης που ταλαιπωρεί τους πολίτες, και εμποδίζει την εξέλιξη και το μέλλον αυτής της χώρας.

.

Talvivaara- Φινλανδική Άνοιξη στον Ελληνικό Χειμώνα

Είναι γεγονός και αποδεικνύεται εύκολα ότι οι επενδύσεις αξιοποίησης των ορυκτών πρώτων υλών βρίσκονται στο οικονομικό και αναπτυξιακό επίκεντρο της Ευρώπης. Η νέα αυτή εποχή χαρακτηρίζεται από εντατικοποίηση της κοιτασματολογικής έρευνας και  εφαρμογή νέων καινοτόμων τεχνολογιών λειτουργίας και παραγωγής, καθώς και την θέσπιση και τήρηση αυστηρών περιβαλλοντικών κανόνων, και επιχειρησιακών επιλογών. Βασικό ζητούμενο είναι όλα τα στάδια της εξορυκτικής διαδικασίας  να γίνονται με όρους βιώσιμης ανάπτυξης. Στην πορεία αυτή πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι χώρες του ευρωπαϊκού βορρά με χαρακτηριστικά παραδείγματα την Φινλανδία την Νορβηγία και την Σουηδία. Η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου είναι καθοριστική στην σημερινή κατάταξη των χωρών αυτών σε θέσεις με τον υψηλότερο βαθμό ευημερίας. Η Φινλανδία στην δεκαετία του 1970 ήταν μια χώρα με υψηλό δείκτη ανεργίας με πολίτες που επέλεγαν την μετανάστευση. Η Σουηδία στο πρώτο μισό της δεκαετίας  του 1990 αντιμετώπισε βαθειά οικονομική κρίση, στην ανάκαμψη της οποίας ιδιαιτέρα δυναμική ήταν η παρουσία της μεταλλευτικής βιομηχανίας. Η κατάσταση στην Νορβηγία πριν 40 χρόνια δεν είχε καμιά σχέση με το βιοτικό επίπεδο της χώρας σήμερα. Τον ίδιο δρόμο προσπαθούν σήμερα να χαράξουν και να βαδίσουν οι χώρες του νότου, όπως η Ισπανία, και η Πορτογαλία ( 100 περίπου άδειες μεταλλευτικών ερευνών δόθηκαν μέσα στο 2011), και της κεντροανατολικής Ευρώπης, όπως είναι η Ρουμανία, η Πολωνία και  η Βουλγαρία, με την ελπίδα η επιλογή αυτή να αποτελέσει το βασικό εφαλτήριο και μοχλό νέας οικονομικής δραστηριότητας και αναπτυξιακής επανεκκίνησης. Στο κατεύθυνση σημαντική συμβολή έχουν πλέον οι νέες τεχνολογίες παραγωγής που αλλάζουν μέρα με τη μέρα τα δεδομένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της καινοτόμου μεταλλευτικής εποχής είναι το μεταλλείο Αιτίκ στην βόρεια Σουηδία, όπου εξορύσσονται παράγονται οι μεγαλύτερες σήμερα ποσότητες χαλκού και χρυσού στο κόσμο, από ένα μετάλλευμα με περιεκτικότητες 0,15% και 0,18 γρ/τόνο, αντίστοιχα. Πριν από μερικές δεκαετίες το «φτωχό» αυτό μετάλλευμα θα χαρακτηρίζονταν μάλλον στείρο απόβλητο  παρά αξιοποιήσιμο υλικό. Εκπληκτικές λοιπόν επιδόσεις, από εκπληκτικούς επιστήμονες που αναπτύσσουν και εφαρμόζουν εκπληκτικές τεχνολογίες.   

Το μεταλλείο Talvivaara  στην Φιλανδία αφορά στην αξιοποίηση του κοιτάσματος νικελίου  που φιλοξενείται στο υπέδαφος της περιοχής. Κυρίαρχος μεταλλευτικός, παραγωγικός και οικονομικός στόχος είναι το νικέλιο, ενώ σαν παραπροϊόν προκύπτει ουράνιο λόγω  της αυξημένης του παρουσίας στο αρχικό μετάλλευμα. Η ανάκτηση του ουρανίου επιλέχθηκε στην πορεία τόσο για οικονομικούς και στρατηγικούς (η Φιλανδία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πυρηνική ενέργεια που χρειάζεται το ουράνιο σαν πρώτη ύλη), αλλά και περιβαλλοντικούς λόγους αφού διαφορετικά θα κατέληγε στη λίμνη  τελμάτων. Το μεταλλείο ανήκει στη μικρής κλίμακας αυστραλιανή εταιρεία Dragon Mining. Το ατύχημα που συνέβη πρόσφατα οφείλεται στις ισχυρές βροχοπτώσεις και πλημμυρικές καταστροφές που έπληξαν την περιοχή, αλλά και σε άστοχους χειρισμούς απλών θεμάτων περιβαλλοντικής λειτουργίας και διαχείρισης. Προφανώς, το ατύχημα δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί, θα μπορούσε όμως να περιορισθεί σημαντικά το μέγεθος των επιπτώσεων. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι αρμόδιες Φινλανδικές υπηρεσίες διέταξαν να σταματήσει άμεσα η λειτουργία του μεταλλείου Talvivaara. Πριν από μερικές ημέρες οι ίδιες υπηρεσίες αποφάσισαν την επαναλειτουργία του μεταλλείου αφού η εξέλιξη των επιπτώσεων ελέγχεται τόσο στο επίπεδο αντιμετώπισης όσο και σε αυτό της αποκατάστασης. Βιομηχανικά, μεταλλευτικά και άλλα ατυχήματα έχουν συμβεί και στο παρελθόν και σίγουρα θα ξανασυμβούν στο μέλλον. Βασικό ζητούμενο κάθε φορά είναι η έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση τους. Η ύπαρξη κατάλληλου μηχανισμού διαχείρισης του κινδύνου από το αρχικό στάδιο προληπτικών μέτρων, το ενδιάμεσο στάδιο παρεμβάσεων μείωσης και ελέγχου των επιπτώσεων, μέχρι το τελικό πλήρους ανατροπής και αποκατάστασης. Το παράδειγμα της Φινλανδίας, και παλαιότερα της Ισπανίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας, αποδεικνύει ότι είναι σημαντικό να βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα η εφαρμογή των βέλτιστων διαθέσιμων κάθε φορά μηχανισμών, μεθοδολογιών και τεχνολογιών. Ακόμη αποδεικνύεται η χρησιμότητα λειτουργίας συγκεκριμένου κανονιστικού πλαισίου βάση του οποίου επιβάλλεται η τήρηση αυστηρών περιβαλλοντικών όρων. Τόσο η Φινλανδία, όσο και η Σουηδία και Νορβηγία εξορρύσουν τα μεταλλεύματα τους, αναπτύσσονται, λύνουν τα όποια προβλήματα δημιουργούνται, συνεχίζουν την προοδευτική τους εξέλιξη και ευημερούν.

Αυτοί που απερίσκεπτα βιάστηκαν να πανηγυρίσουν για το ατύχημα στο Talvivaara καλά είναι να θυμούνται ότι η μη οικολογική Φινλανδία βρίσκεται μεταξύ των κορυφαίων χωρών σεβασμού του περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής, ενώ η οικολογικά ευαίσθητη Ελλάδα, και στις δύο περιπτώσεις μένει μάλλον «στάσιμη». Πρόοδος και εξέλιξη παραμένουν για αυτούς στα αζήτητα. Αρκούνται να βλέπουν τα τρένα να περνούν με το βλέμμα τους στραμμένο προς τα πίσω. Ούτε την διαδρομή ενδιαφέρονται να ζήσουν. Στον μικροπολιτικό τους κόσμο πασχίζουν να εμφανίζονται προοδευτικοί, αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι η συντήρηση και η διατήρηση του κεκτημένου και της μαζικής προπαγάνδας με ότι αυτά συνεπάγονται. Στον καθημερινό τους μικρόκοσμο επικρατεί η τοπικιστική ιδεολογία των υπερπάντων βολεμένων και η λογική του προσωπικού συμφέροντος. Ποιες είναι όμως αυτές οι ομάδες που εδώ και μερικά χρόνια παραπλανούν, «παραμυθιάζουν» και «φλομώνουν» στο ψέματα και τις ανακρίβειες τους ανυποψίαστους πολίτες και την κοινή γνώμη? Αφού στην πραγματικότητα δεν υφίστανται επιστημονικοί, οικολογικοί και ιδεολογικοί λόγοι (τους ακυρώνουν άλλωστε οι ίδιοι που τους αλλάζουν σαν τα «χαρτομάντιλα»), γιατί το κάνουν? Γιατί δυσφημίζουν, αλλοιώνουν την φυσιογνωμία και εμποδίζουν την αναπτυξιακή πορεία της χώρας? Γιατί στρέφονται με τόσο φανατισμό εναντίον των μεταλλευτικών επενδύσεων και επιμένουν να στείλουν στην ανεργία τους χιλιάδες εργαζόμενους στα μεταλλεία? Γιατί κινδυνολογούν σε βάρος της κοινής γνώμης για θέματα ανθρώπινης υγείας που δεν υπάρχουν? Και τελικά ποιοι είναι οι αληθινοί «χρυσοθήρες»? Εύλογα ερωτήματα που πρέπει κάποτε να απαντηθούν.

Και βέβαια θεωρητικολογούν συχνά για μια άλλη ανάπτυξη. Ποια είναι όμως αυτή η ανάπτυξη? Γιατί ακόμη και στην περίπτωση αυτή η πρακτική τους προσέγγιση είναι στρεβλή. Για παράδειγμα τουρισμό εννοούν την μετατροπή των ακτών και της γειτονικής ενδοχώρας σε μια ατελείωτη αλυσίδα  οικισμών και τσιμεντουπόλεων στη βάση ιδιοκτησιακών συμφερόντων και καταπάτησης ευθραύστων οικοσυστημάτων. Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για το γεγονός ότι σε παγκόσμιο επίπεδο το 25% περίπου του πληθυσμού της γης υπερσυγκεντρώνεται και κατοικεί σε παραθαλάσσια αστικά κέντρα με αποτέλεσμα το παράκτιο περιβάλλον να δέχεται 3 φορές εντονότερες πιέσεις και επιβαρύνσεις από τα καθαρά ηπειρωτικά τμήματα. Ή μήπως πρόκειται για την αγροτική βιομηχανία που συχνά προβάλλεται σαν επιχείρημα και αναπτυξιακή πρόταση. Καμιά αντίρρηση. Αντίθετα, ναι, ένα μεγάλο και ισχυρό ναι. Όχι όμως στην γεωργική παραγωγή της αλόγιστης χρήσης λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων που διαχρονικά έχουν «πληγώσει» την επιφάνεια και το εσωτερικό της Ελληνικής γης. Σίγουρα υπάρχουν πολλές και ακόμη περισσότερες αναπτυξιακές προκλήσεις και ευκαιρίες. Όλες συνολικά, όπως και οι μεταλλευτικές δραστηριότητες, χρειάζονται την εμπιστοσύνη, την συνεργασία, και την ενεργό παρουσία και συμμετοχή όλων των πολιτών, ιδιαίτερα αυτών που ζουν και δραστηριοποιούνται στους γειτονικούς γεωγραφικά χώρους. Μοναδικός και κυρίαρχος στόχος πρέπει να είναι το πρωτογενές πλεόνασμα, η μόνιμη απασχόληση και η παρατεταμένη αναπτυξιακή άνοιξη, όπως είναι αυτή της Φινλανδίας.

Η χώρα μας διανύει σήμερα μια δύσκολη οικονομική περίοδο με βαθειά κρίση και αμφισβήτηση των πολιτικών αξιών, κοινωνική εξόντωση, ανασφάλεια και περιθωριοποίηση, επέλαση στην οικογενειακή συνοχή και καθημερινή ισορροπία, και διαρκή απειλή από τον βαρύ και μακρύ Ελληνικό χειμώνα της ανεργίας. Εξελίξεις και γεγονότα που μπορεί να καταστρέψουν ανεπανόρθωτα τα δημοκρατικά θεμέλια και τον δημιουργικό ιστό αυτής της χώρας. Μοναδική ελπίδα και οξυγόνο ζωής η απασχόληση, η επαγγελματική αποκατάσταση των νέων ανθρώπων και το όραμα για ένα καλύτερο αύριο. Το δικαίωμα της εργασίας, είναι και παραμένει βαθειά ανθρωποκεντρικό, και αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα και προοδευτική επιλογή. Όλα τα άλλα έπονται, αφού βέβαια διευκρινιστεί και τονισθεί για άλλη μια φορά ότι οι ανεπτυγμένες και οικονομικά ισχυρές κοινωνίες διαθέτουν υψηλότερη οικολογική συνείδηση και πρακτική, σε σχέση αυτές που αντιμετωπίζουν προβλήματα συνοχής και σταθερότητας. Με άλλα λόγια η απασχόληση εγγυάται καλύτερο περιβάλλον, ενώ η ανεργία το πλήττει.      

Εκμετάλλευση Ορυκτού Πλούτου- Διαχρονικό Σύμβολο Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Δυναμικός Πυλώνας Τουριστικής Ανάπτυξης

Πριν μερικές ημέρες πραγματοποιήθηκε στην Λεμεσό, στο πλαίσιο της Κυπριακής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διεθνής ημερίδα με θέμα «Τουρισμός & Πρώτες Ύλες/ Tourism & Raw Materials», με κύρια αναφορά στην σχέση και συμβολή της εξορυκτικής δραστηριότητας στην τουριστική ανάπτυξη. Για άλλη μια φορά προέκυψε και τεκμηριώθηκε  επιστημονικά η δυνατότητα αξιοποίησης των ιστορικών μεταλλείων/λατομείων σε εκπαιδευτικές, πολιτιστικές και γεω-τουριστικές εφαρμογές, παράλληλα με την παρουσία τρέχουσας παραγωγικής λειτουργίας στην ίδια περιοχή, γεγονός που δημιουργεί  πρόσθετη οικονομική αξία, πολλαπλασιάζει το αναπτυξιακό αποτέλεσμα και ενισχύει το κοινωνικό και περιβαλλοντικό όφελος. Ήταν κοινή η διαπίστωση ότι τόσο ο αρχαίος πολιτισμός όσο και η σημερινή κοινωνική πρόοδος χαρακτηρίζονται από την έντονη και διαχρονική παρουσία των μετάλλων, των ορυκτών και των πετρωμάτων στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.  Παραδείγματα αποτελεσματικής συνύπαρξης, συνεργασίας και συμπόρευσης εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου και τουριστικής αξιοποίησης του μεταλλευτικού πολιτισμού υπάρχουν πολλά στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και αλλού.

Στην Σουηδία, μερικά χιλιόμετρα ΒΔ της Στοκχόλμης, το ανενεργό μεταλλείο αργύρου της Σάλα (Sala Silvermine-http://www.salasilvergruva.se) λειτουργεί σήμερα σαν ξενοδοχείο, που έχει μετατρέψει τις υπόγειες στοές σε δωμάτια και χώρους εστιατορίου. Ακόμη βορειότερα, το εγκαταλειμμένο λατομείο ασβεστόλιθου Νταλχάλα (http://www.dalhalla.se), αποτελεί έναν από τους διασημότερους χώρους συναυλιών και θεατρικών παραστάσεων. Στην περιοχή του αρκτικού κύκλου, η πόλη Γελίβαρε (http://www.gellivarelapland.se), στο περιβάλλον της οποίας λειτουργούν σήμερα μεταλλεία σιδήρου και χαλκού, όπως είναι αυτό του Άιτικ (Aitik), διαφημίζει το τίτλο της Μεταλλευτικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης που της δόθηκε και προσκαλεί όλους να την επισκεφθούν.

Στην Φινλανδία, στο υπόγειο μεταλλείο ασβεστόλιθου Τίτιρι  (Tytyri limestone mine) λειτουργεί σήμερα μουσείο και πολυτελέστατο εστιατόριο, που αποτελούν βασικό οικονομικό πόρο της ευρύτερης περιοχής. Στο περιβάλλον του μεγαλύτερου σε παραγωγή ευρωπαϊκού μεταλλείου χρυσού στο Κίτιλε της βόρειας Φινλανδίας, στους γειτονικούς Δήμους του Λέβι και Ροβανιέμι, η τουριστική βιομηχανία όχι μόνο ανθίζει, αλλά ενισχύεται από την μεταλλευτική παρουσία.

Στην Δανία και την Γροιλανδία ένα σπάνιο μεταλλείο κρυολίθου μετατρέπεται σε μουσείο, ενώ στην Νορβηγία, γεω-τουριστικό ενδιαφέρον για τους επισκέπτες παρουσιάζουν τα λατομικά κέντρα εξόρυξης και παραγωγής μυλόπετρας στον 17^ο και 18^ο αιώνα (http : // www.ngu.no/upload/Millstone/pdf/Millstone_NFR_projectdescription.pdf), και δομικών λίθων σαπουνόπετρας από την οποία έχουν κατασκευασθεί πολλές μεσαιωνικές εκκλησίες.

Στην Ιρλανδία εγκαταλειμμένα ανθρακωρυχεία και μεταλλεία μολύβδου και χαλκού αποτελούν υπόγεια μεταλλευτικά μουσεία και μνημεία βιομηχανικής κληρονομιάς, ενώ οι επιφανειακές υποδομές τους έχουν αναπαλαιωθεί και αξιοποιούνται τουριστικά.

Στην Πορτογαλία, τα ενεργό μεταλλείο παραγωγής χαλκού έχει μετατρέψει τις παλαιότερες εγκαταστάσεις σε λειτουργικά προσιτούς και επισκέψιμους χώρους συνδυάζοντας την εξορυκτική δραστηριότητα με γεω-τουριστικές δράσεις. Βόρεια του Πόρτο, στην μεταλλευτική περιοχή κασσιτέρου-βολφραμίου Ταμπουάκο (Tabuaco), η επενδύτρια εταιρία συνεργάζεται με τους οινοπαραγωγούς για την παραγωγή κρασιού που προβάλλει την μεταλλευτική του προέλευση και διατίθεται σήμερα από τις Αμερικανικές Αερογραμμές.

Στην Ισπανία είναι ευρύτερα γνωστό το μεταλλευτικό πάρκο Ρίο Τίντο με το περίφημο ορυκτολογικό μουσείο και το τρενάκι που μεταφέρει και ξεναγεί τους επισκέπτες σε όλη την περιοχή προγενέστερων εξορυκτικών δραστηριοτήτων (http: // www.visithuelva.com /andalusian_adventures/riotinto_mining_park.asp). Στην Γαλικία της ΒΔ Ισπανίας τα περισσότερα δημοτικά τραγούδια της περιοχής Βιλανόβα αναφέρονται στην πολιτιστική κουλτούρα και παράδοση που συνδέονται με τα μεταλλεία κασσιτέρου-βολφραμίου  που λειτούργεισαν από το 1918-1950.

Στην Σλοβακία, και συγκεκριμένα στην περιοχή Μπάνσκα Στάβνιτσα (Banska Stavnica) πραγματοποιούνται μεταλλευτικές παρελάσεις που συνοδεύονται από τον θεσμό εκλογής της «Σιδηράς Κυρίας», ενώ  λειτουργεί και μεταλλευτική ακαδημία. Στην Τσεχία, οι πόλεις των ιστορικών μεταλλείων, που στον μεσαίωνα παρήγαγαν συνολικά 100 τόνους χρυσού, ονομάζονται Βασιλικές Μεταλλευτικές Πόλεις. Το μεταλλείο σιδήρου Eisenerz στην Αυστρία κοντά σε τουριστικό θέρετρο δέχεται κάθε χρόνο 70.000 επισκέπτες.

 

Στην Ρουμανία ο μεταλλευτικός τουρισμός και η μεταλλευτική αρχαιολογία αφορούν σε εξορυκτικές δραστηριότητες χρυσού που χρονολογούνται από περίπου 2000 χρόνια πριν. Στην υπό εκμετάλλευση χρυσοφόρο περιοχή Ρόσα Μοντάνια (Rosa Montagna) λειτουργεί μουσείο χρυσού που το επισκέπτονται περισσότεροι από 10.000 τουρίστες τον χρόνο, ενώ τις εντυπωσιακές ρωμαϊκές στοές εξόρυξης ορυκτού άλατος στην Τούρντα (Turda) τις επισκέφθηκαν 375.000 τουρίστες το 2011 και 350.000 το 2011((http : // www . salinaturda .eu).

Στην Κύπρο, το χωριό Μιτσερό είναι συνώνυμο με την εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων χαλκού. Η μεταλλευτική δραστηριότητα έγινε γνωστή για τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης στους κατοίκους του χωριού σε μια εποχή που η έννοια του σταθερού εισοδήματος για τους περισσότερους ήταν ένα άπιαστο όνειρο. Το χωριό αποκτά εξαιρετική, φήμη, ενώ ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται η προερχόμενη από εκεί έκφραση, «Έχει κούσπο (κασμά) στο Μιτσερό», όταν κάποιος ψάχνει απεγνωσμένα για εργασία.

Στην χώρα μας χαρακτηριστικά παραδείγματα γεωτουριστικής αξιοποίησης αποτελούν το   μεταλλευτικό κέντρο του Λαυρίου, όπου αναδεικνύεται και εξιστορείται η αρχαιολογική μεταλλεία στην κλασσική Ελλάδα, και το μεταλλευτικό νησί της Μήλου, όπου η εξορυκτική δραστηριότητα ενισχύει και υποστηρίζει την τουριστική ανάπτυξη. Στο Λαύριο δρομολογούνται οι ενέργειες για την ένταξη της περιοχής στην κατηγορία των μεταλλευτικών γεωπάρκων της UNESCO, ενώ παράλληλα λειτουργεί ο θεσμός του Τεχνολογικού Πάρκου με έντονη εκπαιδευτική χρήση από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). Το Λαύριο εντάχθηκε επίσης από την Ε.Ε. στις περιπτώσεις βέλτιστων πρακτικών σε ότι αφορά στην αποκατάσταση και επαναξιοποίηση εγκαταλειμμένων μεταλλευτικών χώρων. Στην Μήλο η τρέχουσα εξορυκτική δραστηριότητα, χρηματοδοτεί και λειτουργεί μεταλλευτικό μουσείο που προσελκύει περισσότερους από 10.000 επισκέπτες κάθε χρόνο, ενώ παράλληλα προβάλλει την βιομηχανική/μεταλλευτική κληρονομιά (π.χ. Θειωρυχεία), που αποτελεί βασικό αναπτυξιακό και πολιτιστικό γνώρισμα του νησιού. Σήμερα το οικονομικό πλεόνασμα που προκύπτει από την παραγωγική αξιοποίηση των ορυκτών πρώτων υλών αντιπροσωπεύει το 30% του ΑΕΠ  του νησιού. Συγκεκριμένα το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ανά κάτοικο) στην Μήλο είναι 28.000 ευρώ, ενώ το αντίστοιχο μέσο μέγεθος στην Ελλάδα είναι περίπου 20.000 ευρώ. Αυξημένο επίπεδο εισοδημάτων, σε σχέση με την  παρουσία μεταλλευτικής απασχόλησης, παρατηρείται τοπικά και σε άλλες περιοχές της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και του Υπουργείου Οικονομικών, οι δηλώσεις του 2011 που αφορούν σε εισοδήματα φορολογουμένων στην ΒΑ Χαλκιδική, διαμορφώνουν μέσες μηνιαίες αποδοχές που ανέρχονται στις 20.000 ευρώ στο Στρατώνι, 17.000 ευρώ  στη Στρατονίκη, Στάγειρα, Νεοχώρι, Παλαιοχώρι και Βαρβάρα, 15.000 ευρώ στην Ιερισσό, Νέα Ρόδα, Ουρανούπολη και Αμουλιανή, 14.000 ευρώ στην Μεγάλη Παναγιά και Γομάτι, ενώ κυμαίνεται μεταξύ 14-15.000 ευρώ στην υπόλοιπη Χαλκιδική. Από τα παραδείγματα της Μήλου και της Χαλκιδικής είναι φανερή η σημαντική προσφορά και συμβολή της παραγωγικής οικονομίας, στη βάση αξιοποίησης του Ορυκτού Πλούτου,  για την δημιουργία  καλύτερων συνθηκών διαβίωσης σε τοπικό επίπεδο.

Η ΒΑ Χαλκιδική διαθέτει πλούσια μεταλλευτική κληρονομιά και παράδοση, που μπορούν να αναδειχθούν πολιτιστικά, τουριστικά, οικονομικά και εκπαιδευτικά παράλληλα με την παραγωγική λειτουργία των μεταλλείων Κασσάνδρας, σε τρεις βασικές κατευθύνσεις.

1.      Δημιουργία Μεταλλευτικού Πάρκου, με την ανάδειξη και λειτουργία μουσείου και σχετικού εκθεσιακού υλικού, και ολοκληρωμένη γεωγραφικά και χωροταξικά διασύνδεση της κλασσικής αρχαιολογίας (αρχαία Στάγειρα, Αριστοτελικό περιβάλλον) με την μεταλλευτική περίοδο της ίδιας ιστορικής εποχής (Μακεδονικές/Αλεξανδρινές στοές και πηγάδια Βίνας, μεταλλουργικές σκουριές). Πλήρης τουριστική αξιοποίηση από ανεξάρτητο, αυτοδιοίκητο και αυτοδύναμο εταιρικό φορέα κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την συμμετοχή του Δήμου και την σύμπραξη του ιδιωτικού τομέα, προς όφελος της τοπικής οικονομίας.

2.      Δημιουργία Κέντρου Εκπαίδευσης και Μελετών, με την μορφή οργανισμού μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, στην βάση της Αριστοτελικής σκέψης, λαμβάνοντας υπόψη την μεταλλευτική φυσιογνωμία, και τις παραγωγικές και άλλες παραδόσεις της περιοχής. Διοικείται από 5 ή 7μελές όργανο «σοφών», που επιλέγονται σαν φυσικά πρόσωπα με διαφανή κριτήρια αξιολόγησης και επιχορηγείται από την επενδύτρια Εταιρία. Στόχος είναι η πρακτική εξάσκηση υποψήφιων και νέων επιστημόνων στους τομείς αξιοποίησης και διαχείρισης των φυσικών πόρων (μηχανικοί μεταλλείων, εμπλουτιστών, μεταλλουργών, γεωλόγων, τεχνολόγων περιβάλλοντος και περιβαλλοντολόγων, δασολόγων κλπ), η γεωεπιστημονική έρευνα  και μελέτη, η κατάρτιση και επιμόρφωση επαγγελματιών άλλων κλάδων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή π.χ. τουρισμός, μελισσοκομία, υλοτομία κλπ. Το Κέντρο θα υποστηρίζεται συμβουλευτικά και λειτουργικά από Ειδικούς Εμπειρογνώμονες και «εν δυνάμει» Ενδιαφερόμενους Xρήστες (Stakeholders Forum) με προέλευση από ΑΕΙ (π.χ. ΕΜΠ, ΑΠΘ, κλπ), Ινστιτούτα (π.χ. ΙΓΜΕ, Εργασίας, κλπ), Επιμελητήρια (ΤΕΕ, ΓΕΩΤΕΕ, κλπ), Συνδικαλιστικοί φορείς (π.χ. ΓΣΕΕ, Εργατικό Κέντρο Πολυγύρου, κλπ) και ενδεχόμενα βιομηχανικοί εκπρόσωποι και ΜΚΟ.

3.      Δημιουργία βιομηχανικών μονάδων συμπαραγωγής παραδοσιακών προϊόντων της περιοχής με την οικονομική υποστήριξη και την αναγκαία παροχή υποδομών και υπηρεσιών από την επενδύτρια μεταλλευτική εταιρία. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να εκσυγχρονισθεί και να ενισχυθεί η παραγωγική διαδικασία, να σταθεροποιηθεί η αναπτυξιακή βάση και να αυξηθεί το καταναλωτικό δυναμικό των υφιστάμενων οικονομικών δραστηριοτήτων, όπως είναι η υλοτομία, η μελισσοκομία και η κτηνοτροφία. Ακόμη να βελτιωθεί το δίκτυο διακίνησης των συγκεκριμένων προϊόντων (π.χ. μέλι) με σήμα κατατεθέν την προέλευση τους από μια περιοχή με πλούσια μεταλλευτική ιστορία και αρχαιολογικό πολιτισμό.  

Η περιβαλλοντική κατάσταση, σε όλες τις παραπάνω χώρες και περιπτώσεις προγενέστερων και τρεχουσών μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, αναφέρεται στη σωστή της διάσταση, και όχι όπως βολεύει και συμφέρει κάθε άτομο, συντεχνία ή αντιμεταλλευτική ομάδα ξεχωριστά. Για παράδειγμα στην Χαλκιδική οι αντιδρώντες στα μεταλλεία, ορισμένες κομματικές παρατάξεις και οι διάφοροι επιστημονικοί σύμβουλοί ή συνοδοιπόροι τους, κρίνουν τα πράγματα από μακριά και σε θεωρητική βάση, επικαλούμενοι συχνά επιστημονικές μελέτες που δεν υπάρχουν. Προφανώς επιδίδονται στην δική τους αυθαίρετη ανάγνωση και ερμηνεία των μοναδικών περιβαλλοντικών στοιχείων, δεδομένων και συμπερασμάτων που έχουν αξιολογήσει, μελετήσει, συντάξει και παραδώσει,

·         Το ΙΓΜΕ με αναφορά στις υδρογεωλογικές και υδροχημικές έρευνες των περιοχών Στρατωνίου, Στρατονίκης, Σταγείρων, Σκουριών, Μεγάλης Παναγιάς, Ιερισσού. Ολυμπιάδας, στις γεωφυσικές διασκοπήσεις Στρατονίκης, αλλά και στην πληθώρα γεωλογικών και κοιτασματολογικών χαρτογραφήσεων   

·         Η Επιτροπή Τήρησης των Περιβαλλοντικών Όρων (ΕΠΙΤΗΡΩ) με αναφορά στις 6 Τεχνικές Εκθέσεις που παρέδωσε στην βάση πρωτογενών στοιχείων που η ίδια συνέλεξε, ανάλυσε και αξιολόγησε

·         Το ΚΕΠΑΜΑΧ  με αναφορά στην συστηματική χρονικά ποιοτική παρακολούθηση του νερού της θάλασσας στο κόλπο Ιερισσού/Στρατωνίου και των υδρευτικών νερών της περιοχής.

·         Ο Ελληνικός Χρυσός με αναφορά στις χρονοσειρές περιβαλλοντικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στις ετήσιες περιβαλλοντικές εκθέσεις, στην περιβαλλοντική μελέτη βάσης (Environmental baseline study), σε πολλές άλλες τεχνικές εκθέσεις (π.χ. περιβαλλοντικός χαρακτηρισμός τελμάτων από ΤΟ ΕΜΠ),  και κυρίως στην εγκεκριμένη ΜΠΕ στις δειγματοληπτικές εργασίες, στην αναλυτική προσέγγιση και στην σύνταξη της  οποίας συμμετείχαν ενεργά και στην πρώτη γραμμή δεκάδες εξειδικευμένοι επιστήμονες 

Επαναλαμβανόμενο λάθος ή ατόπημα κατά συρροή

Στην πρόσφατη εκδήλωση της λεγόμενης Κίνησης Πολιτών, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, δόθηκε άλλη μια παράσταση του γνωστού πλέον θεατρικού έργου «Έξω τα μεταλλεία του θανάτου». Πρωταγωνιστής αυτή την φορά ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου, που όπως παραδέχθηκε, ο κατά γενική ομολογία άστοχος και παραπλανητικός τίτλος της εισήγησης του επελέγει  από άλλους και όχι τον ίδιο.  Προφανώς μαζί με το τίτλο πήρε «πακέτο» όλες τις διαφάνειες και το περιεχόμενο της παρουσίασης. Σε μια εκδήλωση με βασικό θέμα την αξιοποίηση του Εθνικού μας Πλούτου σε αναπτυξιακές επενδύσεις, στην οικονομία και στην πάταξη της ανεργίας, καταφέρθηκε εναντίον των επενδύσεων αξιοποίησης του Ορυκτού Πλούτου, και τάχθηκε υπέρ του σημερινού αναπτυξιακού κατεστημένου και κατά της δυναμικής δημιουργίας νέων θέσεων απασχόλησης. Με άλλα λόγια επέλεξε την διατήρηση του αναπτυξιακού τέλματος, της στασιμότητας και της ακινησίας, από την συνεχή αναζήτηση της προόδου, της κίνησης και της εξέλιξης. Να παραμείνουν τα πάντα όπως είναι γιατί οι 1500 νέες  θέσεις εργασίας και ασήμαντες είναι και αδιάφορες, αφού τα μεταλλεία θα πλήξουν τους κτηνοτρόφους και τους μελισσοκόμους της περιοχής. Αλήθεια πόσο αφελείς μπορεί να είναι κάποιοι. Εκτός και αν πιστεύουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους και άσχετους. Γιατί είναι γνωστό σε κάθε απλό πολίτη, με στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας, ότι η παρουσία πρόσθετης αναπτυξιακής αξίας και νέου εργατικού δυναμικού σε μια περιοχή, αυξάνει τις καταναλωτικές και εμπορικές δυνατότητες, και τελικά βελτιώνει και ενισχύει την  ανταγωνιστική θέση και των ήδη υφιστάμενων επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Με άλλα λόγια, τα μεταλλεία στην Χαλκιδική και αλλού θα μειώσουν την ανεργία, θα αυξήσουν το ενεργό εργατικό και καταναλωτικό δυναμικό, και θα «ζωντανέψουν» την τοπική αγορά απαιτώντας μεγαλύτερη παραγωγή και περισσότερα προϊόντα από τους κτηνοτρόφους, τους μελισσοκόμους και άλλους εμπόρους και επαγγελματίες. Θα υπάρξει δηλαδή ολοκληρωμένη και πολυδιάστατη λειτουργία της παραγωγικής οικονομίας, της μοναδικής άλλωστε  αληθινής οικονομίας, άπειρα παραδείγματα της οποίας εμφανίζονται σε πολλά σημεία του πλανήτη.  Υπήρξε γενικά ένας αταξινόμητος σωρός επιχειρημάτων «κλισέ», με κενό και τυχαίο περιεχόμενο,  και έλλειψη στοιχειοθετημένης επιστημονικής και τεχνικής βάσης ( στο σημείο που φθάσαμε αυτό αποτελεί μάλλον ψιλά γράμματα). Ήταν φανερό και έκδηλο ότι επρόκειτο για μια παρουσία, έξω από τα νερά της, για λόγους που στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να οφείλονται σε περιορισμένη αντικειμενική γνώση και αντίληψη θεμάτων που συνδέονται με την μεταλλευτική έρευνα και παραγωγή. Από την άλλη πλευρά ήταν εμφανής η αγωνία να προβληθεί όλη η «γκάμα» των κινδυνολογικών και καταστροφικών σεναρίων που βρίσκεται στο ρεπερτόριο της γνωστής αντιμεταλλευτικής ατζέντας. Και αυτό αποτελεί το περίεργο και ακατανόητο γεγονός της υπόθεσης. Πως είναι δυνατόν επιστήμονες που κανονικά εργάζονται στην βάση τήρησης αυστηρής μεθοδολογίας, ερευνητικής δεοντολογίας, αλλά και τεκμηρίωσης των αποτελεσμάτων και συμπερασμάτων τους, δέχονται να παίξουν αυτόν τον ρόλο? Να καταδικάζουν μια επένδυση χωρίς να έχουν επιστημονική γνώση ή έστω προσέγγιση σε θέματα οικονομικής γεωλογίας. Να θέτουν ζήτημα βιωσιμότητας στην εκμετάλλευση κοιτασμάτων με μοναδική πολυμεταλλικότητα.  Να αγνοούν δεδομένα και να συγκρίνουν ασύμβατα μεγέθη και  πρώτες ύλες. Να μιλούν για μικρά φράγματα που βρίσκονται εδώ και εκεί, και που για «ψήλου πήδημα» καταρρέουν και ρυπαίνουν το περιβάλλον. Για τα υπόγεια νερά της Ολύνθου και γιατί όχι της Πιερίας και όλης της Ελλάδας που θα τηλε-μολυνθούν από τα μεταλλεία της Χαλκιδικής. Για την επένδυση που δεν είναι βιώσιμη (λες και αυτοί που βάζουν τα χρήματα τους μας κάνουν χάρη) και άλλες πολλές ανακρίβειες, υπερβολές και μεθοδεύσεις. Και όλα αυτά σε μια «παράσταση» που χαρακτηρίζει τύχη την διαχρονική επιμονή του ελληνικού λαού να επενδύσει στοχευμένα στην κοιτασματολογική έρευνα του Ορυκτού Πλούτου της χώρας, και ατυχία το γεγονός ότι αποφασίζει σήμερα την αξιοποίηση του. Σε κάθε περίπτωση η πλειοψηφία των πολιτών έκανε την επιλογή του γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η αναπτυξιακή βιωσιμότητα είναι συνάρτηση της συνετής διαχείρισης και προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και της δημιουργίας σταθερής απασχόλησης.